Jonah Kahn vindt Jonah Kahn

Trouw-redacteur Jonah Kahn ging op zoek naar zijn naamgenoot. Zijn speurtocht bracht hem meer dan hij voor mogelijk had gehouden.

Het was een doordeweekse avond. Ik zat op de bank, doelloos voor me uit te staren, toen er plots een idee in mijn hoofd plopte. Zoals je plotseling zin krijgt in chocola of ineens weet dat je conducteur wilt worden. 'Zouden er meer mensen zijn die Jonah Kahn heten?'

Ik kon het me nauwelijks voorstellen - de combinatie van mijn voor- en achternaam leek me vrij uniek. Als ze al bestaan, dan zitten ze vast op Facebook, dacht ik bij mezelf. Dus ik opende de app en tikte met minimale verwachtingen mijn naam in, zeker als ik was dat alleen mijn account tevoorschijn zou komen.

Een paar seconden later zat ik stomverbaasd naar vijf treffers te kijken. Behalve mezelf waren er dus maar liefst vier andere Jonah Kahns op deze wereld - en dan tel ik Jona Kahn uit Duitsland en Jona Kahn uit Zwitserland niet eens mee.

In staat van lichte opwinding begon ik de lijst af te werken. De eerste Jonah Kahn was een sympathiek ogende kerel uit Philadelphia, de tweede een ober uit Dallas. Dan waren er nog twee jongens: eentje uit Pontiac (Michigan) en een uit Frankrijk of Franstalig Canada. Best vreemd om door de levens van totale vreemdelingen te bladeren, en naar foto's en berichten te kijken die alleen intrigeren omdat ze geplaatst zijn door iemand die zijn voor- en achternaam met je deelt.

Gefascineerd door het bestaan van mijn naamgenoten besloot ik een paar vriendschapsverzoeken te doen; hoe leuk zou het immers zijn om te kunnen zeggen dat ik vrienden ben met Jonah Kahn, al was het maar virtueel? Het leek me beter om de twee minderjarige Jonahs niet lastig te vallen, maar bij de andere twee klikte ik op 'Toevoegen als vriend'.

Het was inmiddels enkele maanden later. Van mijn naamgenoten had ik niets meer vernomen en zelf was ik mijn spontane speurtochtje al bijna vergeten. Tot daar ineens die melding kwam: 'Jonah Kahn heeft je vriendschapsverzoek geaccepteerd.' Het bleek die ene uit Philadelphia te zijn. Ik liet hem meteen weten hoe bizar ik het vond dat aan de andere kant van de oceaan nóg een Jonah Kahn rondliep. Hij vond het ook een gek idee en zag er net als ik de humor van in om bevriend te zijn met 'zichzelf'.

Ik bood hem een biertje aan mocht hij ooit in Amsterdam geraken en kreeg in ruil dezelfde uitnodiging bij een eventueel bezoek aan Philadelphia. Daar lieten we het bij.

Terwijl dit alles zich voltrok, had ik een ticket naar New York geboekt. Niet vanwege de ene of andere Jonah Kahn maar gewoon, omdat ik zo graag terug wilde naar de stad die ooit zo'n verpletterende indruk op me had gemaakt. Pas later ontdekte ik dat Philadelphia daar niet ver vandaan ligt; alsof je van Amsterdam naar Eindhoven gaat. Over mijn volgende plan hoefde ik geen seconde na te denken.

Wildvreemde

'Ik ben binnenkort in de buurt, ik denk dat ik dat biertje kom opeisen', schreef ik aan Jonah Kahn. 'Sounds like a great idea', antwoordde hij. 'Let's make this happen!' En zo kwam het dat ik een maand later, op een prachtige zomerdag, in de trein zat richting de stad van de broederliefde, voor mijn ultieme blind date.

De vraag was natuurlijk: waarom? Waarom zou je in hemelsnaam een biertje gaan drinken met een wildvreemde, die toevallig exact dezelfde naam heeft? Met iemand die zesduizend kilometer bij je vandaan woont en straks misschien wel op Donald Trump gaat stemmen. Het enige antwoord dat ik kon formuleren was: daarom. Zoiets doe je nooit, en juist dáárom is het zo leuk. De kick van een willekeurige ontmoeting, die wilde ik voelen. Even het pad van een vreemdeling kruisen, niet omdat het moet maar omdat het kan.

We hadden afgesproken in hartje Philadelphia, bij een beer garden met uitzicht op Independence Hall, de plek waar in 1776 de Onafhankelijkheidsverklaring werd getekend. Een mooie locatie om ook wat persoonlijke geschiedenis te schrijven. Terwijl ik plaatsnam op het terras, een paar minuten voor de afgesproken tijd, vroeg ik me nog even af waar ik aan begonnen was. En hoopte ik dat de gespreksstof niet eerder op zou zijn dan het biertje.

Mijn zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen Jonah Kahn zich met een big smile en ferme handdruk meldde. De sfeer was meteen opgewekt en totaal niet ongemakkelijk. En ik kan inmiddels getuigen: oog in oog staan met je naamgenoot is, zonder overdrijving, een bizarre gewaarwording, een heus gebeurt-dit-echt?-momentje.

Een van de eerste dingen die we bespraken was de potentiële familieband; je zal immers maar tegenover een verloren, derdegraads achterneef zitten.

Mijn vader, amateur-genealoog, had me voor vertrek min of meer verzekerd dat het hier niet om een familielid kon gaan. Mijn Joodse voorouders waren rond 1900 uit Rusland naar Zuid-Afrika geëmigreerd; zover bekend waren er geen Kahns richting Amerika gegaan. De andere Jonah Kahn bleek de achternaam van zijn stiefvader te hebben aangenomen; zijn biologische vader was geen Kahn, maar Cubaan...

Nadat de kwestie van de bloedband was opgehelderd, passeerden talloze onderwerpen als vanzelf de revue: van werk, reizen en sport tot wapenbezit, de presidentsverkiezingen en de net in Philadelphia ingevoerde frisdrankbelasting. Geen pijnlijke stiltes, geen kletspraat om de tijd te vullen. Het werd gauw duidelijk dat we meer gemeen hadden dan onze naam; over veel zaken waren we het roerend eens. Sterker, er was een echte klik. Met deze Jonah Kahn zou ik zomaar vrienden kunnen zijn, dacht ik bij mezelf. En nee, hij stemt in november niet op Trump.

Vier uur en evenzovele biertjes later zetten we een punt achter de ontmoeting. Niet eens omdat de koek op was, maar ik moest nog zien terug te komen in New York. Vier uur, er zijn vrienden met wie ik het minder lang volhoud.

Onwerkelijk

In alle opwinding waren we bijna vergeten om samen op de foto te gaan. Toen we op de hoek van Chestnut en 10th Street afscheidnamen, was een medewerker van Starbucks bereid om nog snel even een kiekje te schieten, hét bewijs van deze bijzondere ontmoeting. Daarna: een handdruk en 'It was great meeting you'. Enigszins onwerkelijk, wetende dat je elkaar waarschijnlijk nooit meer zult zien.

De bewuste foto belandde uiteraard op Facebook, waar een stroom aan positieve reacties volgde. De mooiste kwam van een vriendin van die andere Jonah Kahn: 'This makes me happy on so many levels.' Dat vatte precies mijn gevoel samen op de terugreis naar New York: blijdschap. Hoe soft en zoetsappig het ook moge klinken, ik was domweg blij. Blij om wat er net was gebeurd, blij dat twee willekeurige personen elkaar urenlang goed gezelschap kunnen bieden, blij dat ik iets had gedaan wat nergens op sloeg en misschien daarom zo betekenisvol was.

Reactie van de andere Jonah Kahn

"Na anderhalve maand reizen door Azië landde ik begin dit jaar op JFK in New York. Net als iedere technologieverslaafde zette ik meteen mijn telefoon aan om te zien of ik nog wat mails, apps of belletjes had gemist. Als eerste kwam Facebook met een pop-up die suggereerde dat ik vrienden met mezelf wilde worden: 'Jonah Kahn has sent you a friend request'. Dat kon natuurlijk niet, dus ik dacht dat Facebook op hol was geslagen of dat mijn account was gehackt. Ik besloot het verder te negeren.

Op de weg naar huis ging ik nog eens terug naar Facebook en merkte gauw dat er niks mis was met mijn account. Jonah Kahn had me daadwerkelijk een vriendschapsverzoek gestuurd. Jarenlang had ik tegen vrienden grappen gemaakt over deze naamgenoot, die altijd als eerste opdook als ik mijn naam googelde. Hij kon nogal goed tafeltennissen, vandaar. Bij mijn vrienden stond hij bekend als de beroemdere Jonah Kahn. En nu waren we verbonden!

Zes maanden later ontmoetten we elkaar in Philadelphia. Waarschijnlijk hadden we allebei weinig verwachtingen. Maar wat bleek: Jonah Kahns zijn pretty great people. We waren niet alleen leeftijdsgenoten, we hadden ook dezelfde kijk op veel onderwerpen. Dat ene biertje leidde tot een goed gesprek dat uren duurde (en nog wat biertjes natuurlijk).

Al met al was de ontmoeting een geweldige ervaring die ik nog eens hoop over te doen. Maar dan in Amsterdam!"

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden