John Rambo / Rambo’s tweede natuur om zich met onrecht te bemoeien

Rambo is terug. Rocky zagen we vorig jaar al weer in de bioscoop, evenals ’Die Hard’-held John McClane. Indiana Jones staat ook nog op stapel. Het zijn goede tijden voor de helden uit de jaren tachtig.

Mannen die in het pre-techno tijdperk de zaakjes opknapten met vuisten en spierballen. Mouwen opstropen en meppen maar.

Rambo is in dit rijtje een geval apart, Rambo is een wereldwijd fenomeen. In Gambia ontmoette ik een paar jaar geleden een burgemeester die Rambo heette. Het beeld van de geöliede, gespierde man in de jungle, verbeten en klaar voor de strijd, is een icoon dat ook twintig jaar na ’Rambo III’ nog veel losmaakt.

Waarschijnlijk omdat je met Rambo zoveel kanten op kunt: eenzame vechter, guerrillastrijder, pacifist met een oorlogstrauma, onrechtbestrijder. En een mán, geen stripfiguur. Op de universele held Rambo, die intens zwijgzame, gekwelde, ernstige figuur, kun je van alles en nog wat projecteren. Veel meer dan op de verbale Indy en McClane met hun lollige knipogen. Daarmee is Rambo ook een politiek symbool.

Net als in de drie eerdere Rambo-films dient de grimmige werkelijkheid als decor. John Rambo woont inmiddels in het noorden van Thailand, tegen de grens van Burma waar het Karen-volk met veel geweld wordt onderdrukt. Op een dag krijgt Rambo het verzoek van een groepje Amerikaanse missionarissen om ze met zijn boot de grens over te brengen, om de mensen daar hoop en bijbels te geven. ’Nee’, is zijn korte antwoord.

Maar wanneer even later het groepje in gevaar blijkt, is het natuurlijk zijn tweede natuur zich ermee te bemoeien. Al is het maar om de idealistische Sarah (Julie Benz) te helpen. Het ’rechtvaardigt’ in elk geval een serie schiet-, steek- en snijpartijen die je oren doen suizen en je haren doen rijzen. Het meeste geweld wordt overigens gepleegd door de Birmese militairen. Dat zijn sadistische rotzakken, zo pepert ’John Rambo’ de kijker herhaaldelijk in.

Stallone heeft ongetwijfeld het hart op de juiste plek, maar politieke pamfletten moet je niet aan hem overlaten. Waar hij in ’Rocky Balboa’ een bitterzoet gevoel van nostalgie opriep door op zijn eigen imago te reflecteren, daar blijft deze film hangen op het niveau van een bloedig videospelletje. Het is onprettig kijken naar een man die de groepsverkrachting van een paar Karen-vrouwen negeert om die ene blonde vrouw te gaan redden. Kwam hij nou om recht te doen, of hoe zit dat?

(Regie: Sylvester Stallone. Met: Sylvester Stallone, Julie Benz, Paul Schulze. In 79 bioscopen)

Bekijk trailer

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden