'Jim leerde me vissen, jagen en elanden villen'

Linda Nijlunsing, zwerver en docent

"Ik was nooit van plan dit boek te schrijven. Bij toeval kwam ik Lydia Tuijnman tegen, regisseur en documentairemaker, ze woont een paar schepen bij mij vandaan.

Lydia wilde levensverhalen gaan opschrijven en vroeg of ze mijn geschiedenis met Jim in Alaska mocht optekenen. Geen belang bij, zei ik. Ik ken het verhaal, ik hoef geen boek en ik heb geen enkele behoefte om die episode in mijn leven op te rakelen. Maar Lydia haalde me over: Als ik een uitgever vind, doe je dan mee? vroeg ze. Die kans achtte ik klein.

Goed hoor, zei ik, dan doe ik mee.

Lydia vond een uitgever. Toen moest ik wel. Samen sloegen we aan het schrijven. Lydia was de drijvende kracht, zij leerde me beeldend schrijven, gaf me deadlines en dwong me mijn emoties onder woorden te brengen. En dat waarvoor ik bang was, gebeurde: het herbeleven van mijn jaren in Alaska bracht een woede naar boven! Woede, en onnoemelijk veel tranen.

Na het overlijden van mijn moeder was ik op mijn zevenentwintigste op wereldreis vertrokken. In 1987 kwam ik voor het eerst in Alaska, twee jaar later was ik opnieuw in het noorden van Amerika. Tijdens die tweede reis ontmoette ik Jim, een pelsjager die al jaren moederziel alleen aan de Yukon-rivier woonde.

Van alle kanten werd ik voor hem gewaarschuwd. Maar ik luisterde niet, ik was straalverliefd op deze man. Ervan overtuigd dat ik hem kon veranderen, trok ik bij Jim in. Hij leerde me vissen, jagen en elanden villen. Hij liet me zien hoe ik een beer moest schieten, samen zetten we klemmen om marters en wolven te vangen. Jim en ik waren leuk samen, en nog steeds: als hij hier is of als ik daar ben, dan hebben we het goed.

Maar hij had ook een kant waar ik niet bij kon, een egocentrische kant. Jim had niemand nodig, precies daarvoor was ik gewaarschuwd. Dat ik zwanger raakte, dat paste niet in zijn leven. Vlak na de geboorte van onze zoon ging ik terug naar Nederland. Weggaan bij Jim is het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. Maar ik wist dat ik, als ik bleef, geen knip voor de neus waard was.

Dat is waar mijn boek óók over gaat. Naast een liefdesgeschiedenis in Alaska is het een verhaal over zelfrespect en eigenwaarde, over angst voor verlies en over de vraag hoe je je als vrouw verhoudt ten opzichte van een man. Hoe afhankelijk stel je je op, welke prijs wil je betalen voor een relatie en wanneer zeg je: dan liever alleen?

Ons boek was klaar, dachten Lydia en ik. Toch ontbrak er iets aan, we misten een goed slot, een soort van conclusie over wat me was overkomen daar in Alaska. Mijn vriendin Willeke, psycholoog, las ons manuscript en duidde in een paar zinnen wat er gebeurd was. Jims autonomie was het belangrijkst voor hem, belangrijker dan jij, zei ze. Jij begon aan die autonomie te morrelen en daarom moest je weg. Lydia en ik keken elkaar aan en wisten: dit was het einde waar we naar op zoek waren.

Achttien jaar na dato had ik - wat Willeke noemde - closure. Ik kon deze periode in mijn leven eindelijk een plekje geven. Nu heb ik werkelijk vrede met de geschiedenis. Al droom ik soms nog dat Jim en ik weer samen zijn."

Linda Nijlunsing: Wildernisjaren - Leven met een pelsjager in Alaska. Artemis & co, Amsterdam; 268 bladzijden, € 19,95

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden