Jill Roord, de eeuwige nummer twaalf, pakte haar moment van glorie

Jill Roord viert haar goal. Beeld AP

Nieuw-Zeeland zakte terug, Nederland kwam er niet doorheen. Tot in de blessuretijd. Met haar doelpunt voorkwam vaste reserve Jill Roord vroeg puntenverlies.

Op papier zien de cijfers van Jill Roord er niet onverdienstelijk uit: 22 jaar pas, 41 interlands al en in Frankrijk bezig aan haar derde eindtoernooi. Toch hangt er een donkere sluier boven haar carrière als international. Op de Oldenzaalse hangt het weinig benijdenswaardige etiket van vaste bankzitter, de eeuwige nummer twaalf. In de ondermaatse WK-ouverture van Nederland tegen Nieuw-Zeeland pakte Roord eindelijk haar moment van glorie.

Door haar doelpunt in de tweede minuut van de extra tijd voorkwam Roord dat Nederland averij opliep tegen de nummer negentien van de wereld. Lang zag het ernaar uit dat de ploeg van bondscoach Sarina Wiegman geen bres kon slaan in de hechte defensie van Nieuw-Zeeland. De vreugde en vooral de opluchting waren groot in het kamp van Oranje, want het vertoonde spel paste niet bij de status van een Europees kampioen.

In een oranje gekleurd, maar matig gevuld Stade Océane konden de Oranje-vrouwen de hoge verwachtingen niet waarmaken. Met het door Wiegman gepropageerde verzorgde positiespel, een hoog baltempo en het technisch vermogen van haar speelsters moest het stugge Nieuw-Zeeland worden overrompeld. In de praktijk kwam daar niets van terecht. Nederland speelde te traag, te slordig en zonder finesse om het Nieuw-Zeeland lastig te maken.

Vast patroon

Nederland begon tegen Nieuw-Zeeland in dezelfde opstelling als in de laatste oefenwedstrijd tegen Australië, dus met Kika van Es – die in dat duel in Eindhoven een gebroken middenhandsbeentje had opgelopen. En dus ook zonder Roord, die als vierde middenvelder achter Jacky Groenen, Sherida Spitse en Daniëlle van de Donk veroordeeld is tot de ondankbare rol van vaste reserve. Om die reden wisselde ze vlak voor de mondiale titelstrijd van rugnummer. Om van de nummer twaalf af te zijn, verruilde ze dat voor nummer negentien.

Vanaf haar gereserveerde plek tussen de andere wisselspeelsters zag Roord dat de wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland volgens een vast patroon op dit WK verliep. Eén ploeg die zich liet terugzakken en één ploeg die moeite had de verdedigende stellingen van de tegenstander te doorbreken. En ze zag ook dat Nederland een fletse indruk maakte, zonder beleving ook. De verdediging rammelde, het middenveld ontbeerde creativiteit en de zo geroemde aanvalslinie dook zelden dreigend op in het Nieuw-Zeelandse strafschopgebied.

In de 76ste minuut ging het bord van de vierde official omhoog: nummer veertien Groenen verliet het veld, nummer negentien Roord kwam erin. “Je hoopt dan dat je belangrijk kunt zijn als invalster”, zou ze later zeggen. En dat werd de middenvelder die deze zomer de overstap maakte van Bayern München naar Arsenal. In de extra tijd kopte ze de bal van dichtbij tegendraads in en voorkwam ze dat Nederland zich zou verslikken in Nieuw-Zeeland.

Opgelucht

“Het is best frustrerend dat ik soms totaal wordt vergeten”, zei Roord na afloop in de mixed-zone, waar ze doorgaans ook door de journalisten over het hoofd wordt gezien. “Het gaat altijd over de eerste elf. Daarom ben ik zo opgelucht dat ik heb laten zien wat ik waard ben. Ik weet dat ik het kan en dat het er keer gaat uitkomen. Dit was zo’n moment. Soms is voetbal kut, maar vandaag is het het mooiste dat er is.”

In de kwalificatiereeks voor het WK kwam Roord slechts mondjesmaat in actie, ook toen doorgaans als invalster. Tot de laatste play-offwedstrijd tegen Zwitserland toen ze als vervanger van de geblesseerde Groenen in de basis mocht beginnen. Maar het noodlot sloeg snel toe, alsof het niet zo mocht zijn. Anouk Dekker kreeg in Schaffhausen al na acht minuten de rode kaart, waarna Roord om tactische redenen door Wiegman naar de kant werd gehaald.

“Ik heb inderdaad vaak moeten slikken”, zei een glunderende Roord, een van de vaste waarden in het onder- 19-team dat in 2015 in Oslo Europees kampioen werd. “Maar dat kan ik goed, ik kan mijn woede goed voor me houden.”

Wellicht moet ze weer slikken als Wiegman eind van de week de opstelling bekend maakt voor de wedstrijd van zaterdag in Valenciennes tegen Kameroen. “Ik hoop natuurlijk op een basisplaats, maar ik weet het niet.”

Lees hier alles over het WK Voetbal.

Lees ook:

Niets is meer hetzelfde bij de voetbalvrouwen, behalve de eerste tegenstander op het WK

Van een anoniem gezelschap bij het vorige WK is Oranje veranderd in een sterrenploeg die gevolgd wordt door fans en media. Dinsdag is Nieuw-Zeeland de eerste tegenstander.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden