Column

‘Jij bent nieuw’, zeggen ze tegen mijn hond

Beeld Jörgen Caris

We hebben een nieuwe hond, ze is zes maanden oud. Toen ze vorige week de woonkamer binnenkwam, deed ze onmiddellijk een plas. Lijkt me heerlijk, meteen laten zien (en ruiken) dat je er bent, maar zelf ben ik al een poosje zindelijk.

Met de komst van Nina, want zo heet ze, treed ik toe tot de gemeenschap van hondenbezitters in mijn dorp. We ontmoeten elkaar in het park, elke ochtend rond achten. “Jij bent nieuw”, zeggen ze bij de eerste ontmoeting, niet tegen mij, maar tegen mijn hond, die daar natuurlijk niet op reageert. Dat zou wat zijn, als die zou knikken ter bevestiging, in plaats van dat ik dat doe.

De honden maken kennis door aan elkaars billen te ruiken, soms om en om, soms tegelijk. Als mensen dat laatste doen heet dat standje 69. Ooit had ik dat getal als huisnummer, werd ik door iemand naar mijn adres gevraagd dan zei ik: “Middenweg soixante-neuf”.

Iemand vraagt hoe we aan haar naam komen en ik zeg dat ze is vernoemd naar Nina Simone. Die kennen ze niet, dus zeg ik: “Van dat liedje, My Baby Just Cares For Me”. Ik zing het piano-intro er zelfs bij, maar er gaat geen belletje rinkelen.

Nina Simone die, als ze niet al was overleden, op 21 februari zesentachtig zou zijn geworden, had een bipolaire stoornis, waarbij manische periodes werden afgewisseld met depressies. Haar dochter Lisa, op latere leeftijd ook zangeres geworden, werd als kind geslagen en noemde haar moeder ‘een monster’. Ik sla mijn Nina nooit, ook niet als ze iets doet wat niet mag, bijvoorbeeld letterlijk de kaas van mijn brood eten. Ik moet mijn woede dan wel ergens kwijt, dus ram ik in de slaapkamer met mijn vuist in het hoofdkussen. Terug in de woonkamer glimlach ik weer als Gandhi.

Ik ben nogal gevoelig voor harde geluiden. Blaft Nina, dan roep ik foei. Dat slaat nergens op, blaffen is haar communicatiemiddel. Mijn hond moet zich vrij kunnen uiten, net als Nina Simone, die eigenlijk Eunice Waymon heette. Concertpianist wilde ze worden, maar ze werd afgewezen door een prestigieus conservatorium in Philadelphia.

Om haar privépianolessen te financieren, trad ze op met jazzliedjes in de Midtown Bar & Grill in Atlantic City. Jazz was muziek van de duivel, vond haar gelovige moeder, dus koos haar dochter voor een schuilnaam. Gelukkig maar, anders had ik mijn hond nu Eunice moeten noemen.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden