Opinie

Ji-Young Kim krijgt Radius-prijs en danst Van Manen met ingetogen sierlijkheid

Het Nationale Ballet met ’Points of View’ op 20/3 in Het Muziektheater Amsterdam. Aldaar t/m 7/4.

Het kon bijna niet anders dat Ji-Young Kim voorafgaand aan de première ’Points of View’ van Het Nationale Ballet de Alexandra Radius-prijs 2007 kreeg uitgereikt. Geen andere danseres heeft de afgelopen tijd zo’n indruk gemaakt, laatst nog in HNB’s prachtige balletklassieker ’La Bayadère’ en nu in Hans van Manens ’Kamerballett’, waar zij wederom een adembenemende prestatie neerzet.

Als danseres in een van de centrale duetten uit de klassieker die Van Manen in 1995 voor het Nederlands Dans Theater maakte, is Kim van een zeldzame sierlijkheid: ingetogen en puur, technisch bijzonder doorkneed. Van Manens emotionaliteit – brutaal, krachtig, erotisch geladen – zit bij haar, maar ook bij de hele cast uitstekend in het lijf.

Geheel in de opvatting van de Amerikaanse postmoderne dansvernieuwer Merce Cunningham, is in zijn ’Duets’ (1980) geen ruimte voor onderhuidse spanning of psychologie: in zes duetten ligt de focus puur op beweging. Zes duetten werpen onderling verschillend licht op balans en dynamiek in partnering (slowmotion, of met felle huppelpasjes); bewegingsfacetten die ten slotte in één schitterend kleurenspectrum samenkomen. Niet eerder stond Cunningham op HNB’s repertoire en het is te merken dat de dansers moeite hebben om zich – hier en daar worstelend met timing en intensiteit – van hun eigen fysiek los te wringen.

Annabelle Lopez Ochoa heeft met ’Since’ – op een nieuwe bijna filmische compositie van Jacob ter Veldhuis – een kundig werk afgeleverd waar de dansers in tegenstelling tot Cunningham, al hun emoties in kunnen gooien. Mooi in opbouw, fraai gestileerd en ook aardig in de afwikkeling van een interessant gegeven: Plato’s ’Symposion’ vindt bij Lopez Ochoa verbeelding in vijf dames en drie heren op zoek naar samensmelting van hun door Eros gespleten wederhelft. Na mooie ’trots afstandelijke’ bewegingsconstellaties van de vrouwen en door vertwijfeling voortgestuwde solo’s van de heren, voelt het weinig enerverende afsluitende duet tussen Sarah Fontaine en Nicolas Rapaic als een anticlimax. Wat niet aan de dansers ligt: Lopez Ochoa’s idioom heeft dan te weinig zeggingskracht.

Artistiek leider Ted Brandsen verrast in de wereldpremière ’Hallelujah Junction’ met een glasheldere solo voor Sefton Clarke, vol ’ouderwets’ prinselijke sprongen. De mooie danser mag op bijna Van Manen-eske wijze als kwetsbaar ’haantje’ excelleren. Maar Clarke’s sympathieke branie blijkt slechts opmaat voor een volgeladen bravourestuk van nóg meer sprongen, voor wel twintig dansers! Een mathematisch uitgekiend veelrichtingsverkeer op John Adams’ accelererende muzieknoten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden