jeugdtheater

'Winters', vanaf zes jaar, is te zien t/m 30/12 in Utrecht en van 5-21/1 in Gent.

Regisseur Eva Bal raakte geïnspireerd door het boek 'Sofie en Lange Wapper' van Els Pelgrom, over een ziek meisje dat niet kan slapen en samen met haar poppen een grillig avontuur beleeft. Net in die tijd vroeg kinderpsychologe Marleen Theunis van het Universiteits Ziekenhuis in Gent haar of zij een voorstelling kon maken, die herkenbaar was voor ernstig zieke kinderen en hun ouders. Eva Bal: “Ik wilde zelf met de kinderen van de afdeling Oncologie praten. En niet alleen praten. Het werd ook zwijgen. En samen iets doen. Uit het raam kijken bijvoorbeeld en fantaseren over wat er zou gebeuren als je vleugels had. Gaandeweg maakten de kinderen mij deelgenoot van hun bestaan.”

Eva Bal schreef haar indrukken neer en op basis daarvan schreef Heleen Verburg de tekst. Heleen Verburg, componist Paul Carpentier en beeldend kunstenaar Bart Vansteenkiste gingen onafhankelijk van elkaar aan het werk en pas in de laatste drie weken van het repetitieproces bracht Eva Bal de componenten samen.

Deze manier van werken maakte de voorstelling eerder tot een droom van sferische beelden, spel en muziek dan tot een begrijpelijk verhaal. 'Winters' gaat over leven bij het moment en verbeeldt de fantasieën, angsten en verlangens van het zieke meisje. De voorstelling speelt op de grens van vrolijkheid en verdriet, van moed en wanhoop en tussen leven en dood.

Weids

De vormgeving sluit prachtig aan bij de ruimte van de voormalige manege, het theater van de Paardenkathedraal in Utrecht. Het lege, weidse podium is bedekt met een gigantisch wit doek, dat een uitvloeisel lijkt van de lakens in het bed.

Vanuit een plooi in het doek duiken twee mannen op. Ze staan te giebelen, te zingen en ze praten in rijm: 'Er was eens een haring. Het was een hele nieuwe. Hij zat gevangen in het plastic met dichtgeplakte kieuwen.' Ze troosten het meisje, leiden haar af en samen met een stoet schilderachtige muzikanten zingen zij levensliederen voor haar.

Vrolijk en tegelijkertijd vreselijk wrang is een dans met maskers, geïnspireerd op de schilderijen van de Vlaamse schilder James Ensor. Samen met de twee mannen danst het meisje uitgelaten in een wit jurkje, met het masker van een oude man over haar gezicht.

Reinhilde van Driel lijkt geknipt voor haar rol. Door haar mooie, wat popperige gezicht en tengere gestalte straalt zij iets kwetsbaars uit, maar tegelijkertijd is zij heel kordaat en krachtig.

Qua sfeer en beeld is 'Winters' een mooi en poëtisch geheel. Maar de voorstelling kabbelt teveel door in hetzelfde ritme en door het ontbreken van een duidelijke lijn in het verhaal lijken sommige scènes onderling inwisselbaar. Het slotbeeld is weer een juweeltje en geeft de essentie van de voorstelling weer. Onder het bed bevestigen de twee mannen vier hoge witte paarden-benen. Als de muzikanten in een stoet met hun instrumenten voorbij trekken, zit het meisje rechtop in haar hoge bed alsof zij een koets met paarden ment. Ze is ziek en gaat misschien zelfs dood, maar de kracht en de wil om te leven drijven haar voort.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden