jeugdtheater

'De kast' is te zien; 22/10 en 3-4/11 in Utrecht, 17/11 in Leiden, 25/11 in Nieuwegein. 'Lysistrata', voor publiek vanaf 14 jaar, is te zien 17/10 in Maaseik, 18-19/10 in Leopoldsburg, 20/10 in Utrecht 2//11 in Hoorn.

Het verhaal speelt zich af tussen een contra-bassist, een danser die in gebarentaal spreekt en een springerige vrouw in het rood. Eva en Camiel leven al een tijdje in en rond een kast, maar de contra-bassist vertelt Camiel dat de tijd is gekomen om afscheid van Eva te nemen. Eva kan het echter niet verdragen dat haar dansende Camiel alleen nog in gebarentaal tegen haar spreekt: 'Niets. Helemaal niets. Geen woord? Geen woord! Geen enkel woord? Nee niks. Niets', ratelt zij wanhopig.

Winnie Froeling speelt de rol van Eva als een opgewonden spraakwaterval. Haar spel is een kleinkunst-show op zich. Zij danst geroutineerd, heeft een mooie zangstem en acteert met vaart en humor. In wisselende scènes probeert zij Camiel tevergeefs aan zich te binden; met een verongelijkte tirade, een lied of een muzikale act. Ook Andre de Jong zet een mooi personage neer met een vertederende mimiek, door zijn tegenspeelster treffend omschreven als 'een wijsneuzige, raadselachtige, kabouteroogopslag'. De rol van de contra-bassist wordt duidelijker als je zijn kostuum beter bekijkt. Hij draagt een donkerpaars - rouwkleurig - rokkostuum, met kleine vleugeltjes op zijn revers en blijkt te fungeren als een soort engel des doods. De kast symboliseert een overgangsfase tussen leven en dood.

Niet nodig

De voorstelling heeft een grappige, lichtvoetige en soms melancholieke sfeer met mooie beelden en veelzijdig spel. Het thema leven en dood past daar echter niet zo in en geeft het geheel iets pretentieus, wat de voorstelling helemaal niet nodig heeft. Wat mij betreft had het gewoon over afscheid nemen kunnen gaan.

De voorstelling 'Lysistrata', ook voor jongeren, van Toneelgroep De Branding heeft nauwelijks pretentie en is in de regie van Charlotte Riem Vis een luchthartige vrouwen-komedie. In een stripverhaal-achtig decor dat een beetje aan Asterix en Obelix doet denken, komen de Griekse vrouwen met een seksstaking in opstand tegen hun oorlogszuchtige mannen. Barbara Sobels, ingevallen voor de zieke hoofdrolspeelster Wimie Wilhelm', zet Lysistrata met verve neer als de actie-voerende directrice van een vrouwenhuis. “Wij vrouwen hebben het in onze macht om vrede af te dwingen voor eens en altijd!”, scandeert zij te midden van haar seksegenoten. Maar ook met die sfeer van politiek correcte vrouwen wordt de draak gestoken, want af en toe verwordt de vrouwenbunker tot een giechelig meisjes-internaat. Zoals tijdens de scène waarin de vrouwen een soort eed van preutsheid afleggen. “Geen man, geen vent, geen echtgenoot, krijgt met zijn handel nog een kans bij mij. Ik zal de preutsheid zelve zijn.” In mini-rok en heel verleidelijk opgemaakt, leggen zij onder het genot van veel wijn de preutsheidseed af.

Bedankt lieve goden

Gestoken in ondergoed zingen de mannen echter moedig: 'Dop zelf je boon!'. Maar dit houden ze niet lang vol, want even later jammert een van hen banaal 'M'n dikke wil krikken'. De vertaling van Hein van Dolen is bewerkt door Marcel Otten en liegt er overigens niet om: 'Neuken wil ik, godverpiemel nog an toe!'. Aristophanes, de oorspronkelijke schrijver van de Griekse komedie, zou zich wellicht in zijn graf omdraaien. Af en toe is het wel op het randje en sommige scènes zijn echt flauw. Het slot is echter weer hilarisch. De vrede wordt bezegeld met een 'Zorba de Griek-dansje', waarin alle spelers eindigen met het lied 'Bedankt lieve goden'. Zeus en Hera komen dan ook nog even mee feesten en dansen schalks voorbij met een donder en bliksem-act.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden