Jelle - weet echt niet meer wat echt is

Jelle Brandt Corstius heeft voor de VPRO-televisie een achtdelige serie gemaakt over India. Morgen wordt de zevende aflevering uitgezonden. Voor Trouw beschrijft hij zijn ervaringen in acht columns.

Mijn eerste kennismaking met een Bollywood-film was gek genoeg tijdens een Russische winter in de stad Volgograd. Buiten was het min 30, binnen klonken de warme klanken van India. Niet alleen Indiërs zijn gek van Bollywoodfilms, ook in andere landen zijn ze populair. De moeder van mijn Russische vriendin verslond ze, en diep in het zuiden van Ethiopië zag ik ze in de schappen van de plaatselijke dvd-piraat liggen.

In Bollywood worden elk jaar meer films opgenomen dan in Hollywood. En dat is niet alles: tweederde van de kaartjes die wereldwijd in de bioscopen wordt verkocht is voor een Bollywoodfilm.

De meeste mensen denken dat er maar één Bollywood is: de Hindi-filmindustrie in Bombay. Maar er is ook Tollywood, waar de films in het Telugu worden opgenomen, een marginale taal die slechts door 80 miljoen Indiërs wordt gesproken. Het hart van Tollywood is Ramoji Film City. U heeft er misschien nog nooit van gehoord, maar de meeste Indiërs wel. Na de Taj Mahal is Ramoji de best bezochte toeristische attractie van India.

In de enorme studio's worden de liedjes opgenomen die onmisbaar zijn in elke Indiase film. Niets is hier wat het lijkt. Buiten kan er gedraaid worden in een nagebouwd dorp, of in een Zwitserse alpenwei, compleet met naaldbomen. Hoe ze dat voor elkaar krijgen op een van de warmste plekken ter wereld - in de zomer is het regelmatig 45 graden - weet ik niet. Ook is er een sloppenwijk compleet nagebouwd. De figuranten komen met bussen uit een nabijgelegen echte sloppenwijk in Hyderabad, wel zo praktisch. Mijn favoriet is 'suicide point': een afgrond waar alle dramatische zelfmoordscènes worden opgenomen.

Over suicide point hoorde ik van de gids van de toerbus. In werkelijk voortreffelijk Engels - nog steeds de gemeenschappelijke taal in het diverse India - vertelde hij de passagiers over de wondere wereld van Ramoji, terwijl wij reden langs een treinstation met een trein die zelfs kon wegrijden. De trein reed op autobanden, dat dan weer wel. Ik stelde aan de gids voor dat wij naar suicide point zouden gaan, waar hij voor de camera wat over kon vertellen. Pas na lang twijfelen ging de gids akkoord. Verlegen jongen, dacht ik.

Eenmaal op suicide point ging het gesprek maar moeizaam. Zo moeizaam, dat ik bang was dat de jongen zich in de afgrond zou werpen. Wat bleek: de gids sprak helemaal geen Engels. De tekst die hij opdreunde tijdens de rondleiding had hij fonetisch uit zijn hoofd geleerd. Ik had grote bewondering voor de jongen, die in staat was om 45 minuten betekenisloze klanken te reproduceren, en dat nog foutloos ook. In Ramoji is alles nep, tot de gidsen aan toe.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden