Jelle Brandt Corstius – sleept een koffer omhoog op het vliegveld

Jelle Brandt Corstius (Jörgen Caris, Trouw) Beeld
Jelle Brandt Corstius (Jörgen Caris, Trouw)

„Don’t worry! A man will come and save you!", hoor ik een vrouw achter mij roepen. Ik sta in de lange rij voor de paspoortcontrole van het Sheremetyevo-vliegveld, een van de vier vliegvelden van Moskou.

Jelle Brandt Corstius

Het is het slechtste vliegveld van de Russische hoofdstad, en misschien wel van de hele voormalige Sovjet-Unie, maar zowel KLM als Aeroflot vliegen hiernaartoe, dus er valt niet aan te ontkomen.

De rij is niet alleen lang; de douanebeambte kijkt intensief en minutieus naar elk paspoort, alsof de terroristen zich in het paspoort zelf hebben verstopt. Ik sta nu anderhalf uur in de rij, en vijftien mensen zijn voor mij door de controle gegaan, wat neerkomt op zes minuten per persoon. En dan sta ik nog in een van de kortste rijen: boven het loket staat de mysterieuze tekst: ’For electronic passports only’. Deze mededeling schrikt een hoop mensen af, maar de beambte kijkt evengoed naar alle paspoorten, ook niet-elektronische.

De roepende vrouw, met een onberispelijk gehaarlakt kapsel, werkt kennelijk op het vliegveld: druk geeft zij instructies door per walkietalkie. Intussen schreeuwt zij opnieuw haar geruststellende boodschap naar een oud echtpaar in een glazen lift. Kennelijk gaat de liftdeur niet meer open. Het echtpaar is een jaar of zeventig, en ik gok dat ze uit Italië komen. Ze hebben enorme koffers bij zich, vandaar de lift.

Na een minuut of tien verschijnt een onduidelijke man in een groezelige overall. Eerst rookt hij rustig zijn sigaret af, dan drukt hij op het knopje ’open’. De lift gaat niet open. Met een breekijzer forceert hij de deur. Zodra die opent, wil hij nog iets zeggen tegen het echtpaar, bedenkt dat hij geen Engels kan, draait zich om en loopt weg.

De vrouw met de haarlak lacht naar het echtpaar en loopt ook weg. De twee zijn duidelijk opgelucht, maar kijken bezorgd naar hun koffers die zij nu zelf de lange trap op moeten zeulen. Ik zie ze hun koffer de eerste tree opsjouwen, in de verwachting dat iemand van de gebruikelijke horde rondhangend personeel een handje zal helpen.

Uiteindelijk stap ik met een andere Nederlander uit de rij en samen sjouwen wij de koffers omhoog, die lijken te zijn gevuld met lood. Dit maal kies ik voor de rij ’Voor diplomaten’, die ook korter is en die duidelijk niet alleen voor diplomaten is bedoeld. Ik tel tien wachtenden voor mij. Met een uur ben ik door de douane en vis ik mijn eenzame koffer van de bagageband.

Volgende week uitslag van de middeleeuwsebrief-competitie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden