Jelle bestelt een Early Gay

Jelle Brandt Corstius heeft voor de VPRO-televisie een achtdelige serie gemaakt over India. Morgen wordt de zesde aflevering uitgezonden. Voor Trouw beschrijft hij zijn ervaringen in acht columns.

Het was onze eerste nacht in India. We hadden een lange weg afgelegd naar Bihar, in het noordoosten van India, naar het stadje Bettiyah om precies te zijn. Omdat ik op een eerdere reis bevriend was geraakt met de plaatselijke politiecommissaris konden wij met de volledige ploeg overnachten in een schitterende residentie, waarvan elke stad er wel een heeft. Die is bedoeld voor regeringsofficials, maar wordt ook af en toe beschikbaar gesteld aan slijmende Nederlandse journalisten. De ruimtes ademen koloniale grandeur. Heerlijk viel ik in slaap in het grootste bed waar ik ooit in heb gelegen.

Maar schijn bedriegt. De volgende dag kwam de cameraman mijn kamer binnenstormen. Wat bleek: een rat had 's nachts het rubberen oogstuk van zijn camera opgegeten. En dat in het beste hotel van Bettiyah! Het zette de toon voor de rest van de reis. We trokken van het ene rattenhotel naar het volgende. Gelukkig was de bediening overal alleraardigst, vooral toen ik het Indiase Engels beter onder de knie kreeg. Zo was er gek genoeg nooit Earl Grey thee te krijgen, terwijl India natuurlijk een theeland is. Maar ik kwam erachter dat ze mij gewoon niet verstonden. Als ik vroeg om Early Gary of - mijn favoriet - Early Gay, bleek het er wel te zijn.

In de stad Godhra leken wij voor de verandering eens geluk te hebben. We waren naar de stad getrokken omdat er precies tien jaar geleden grote rellen waren uitgebroken tussen moslims en hindoes. Een groot deel van de stad was toen in de as gelegd, en uit die as was zojuist een hotel verrezen. Sterker nog: wij waren er de eerste gasten.

In de gloednieuwe lobby rook het naar verf. Langs de receptie sjokte echter een rat ter grootte van een volwassen kat. Toen onze producer het op een gillen zette keek de receptionist niet eens op, en vervolgde verveeld zijn gang richting de kamers.

Het systeem van kamerdeuren, die werkten met magneetkaarten, deed het natuurlijk niet; de hotelmanager moest al onze deuren met een speciale sleutel openmaken. Dat ging de drie dagen die erop volgden gewoon door. Toen ik de deur opendeed vloog hij onmiddellijk uit de scharnieren. De gloednieuwe tv was stuk, net als de koelkast. In de badkamer was het doucheputje wonderwel al verstopt. De spiegel hing op kruishoogte.

Met de slappe lach gingen we naar de eetzaal toe. Tot onze verbazing stond er ook een westers gerecht op het menu: spaghetti bolognese. De geluidsman die niet van heet eten houdt, best lastig in India, bestelde de spaghetti. 'Yes sir, one spaghetti banana', zei de ober. Zo ging het drie dagen door.

Op de derde dag kwam ik bedekt met verfpoeder terug in het hotel. Het was Holi, de dag waarop het begin van de lente wordt gevierd, en dat gebeurt met het gooien van verfpoeder. Verwoed probeerde ik onder de douche het verfpoeder van mijn lichaam te wassen voordat de kamer zou overstromen - het putje was nog steeds verstopt. Dat lukte natuurlijk niet.

Ik heb zelden in zo'n slecht hotel geslapen, maar tegelijkertijd heb ik zelden zoveel leuke herinneringen aan een hotel overgehouden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden