Jean-Yves Thibaudet verdient muzikale Michelinster

Klassiek

Jean-Yves Thibaudet in serie Meesterpianisten op 30/9 in Concertgebouw, Amsterdam. Uitzending via Radio 4 op 21/10 om 20.00 uur.

Satie’s eerste ’Gymnopédie’ en de Derde sonate van Brahms vormen twee uitersten in de pianoliteratuur. Vergelijken we Brahms’ typisch Duitse, grootse en diepgravende sonate in f, met een zware vijfgangenmaaltijd, dan is de overbekende en eenvoudige ’Gymnopédie’ een Frans petitfourtje. De Franse ’chef-pianist’ Jean-Yves Thibaudet verdiende in beide een muzikale Michelinster.

Thibaudets spel is heel precies, fraai gearticuleerd, dito gefraseerd en kleurrijk. Die kwaliteiten zijn noodzakelijk om de Franse pianomuziek uit het begin van de twintigste eeuw subliem te spelen. Satie’s ’Gymnopédie’ nr. 1 en ’Gnossienne’ nr. 7 – doodgespeelde evergreens – klonken onverwacht fraai en intens in de opening van Thibaudets recital. Pianistisch interessanter was het kostelijke en levendige ’The Dreamy Fish’, waarin een veel virtuozere Satie leentjebuur speelde bij jazz en variétémuziek.

Met drie Préludes van Claude Debussy zorgde Thibaudet voor een inhoudelijke verdieping van zijn programma. Opvallend was dat hij de impressionistische klanken fantasievol en gaaf uit de Steinway wist te toveren, zonder al te veel in details te treden.

Olivier Messiaen borduurde in zijn pianowerken deels voort op het werk van Debussy, zij het in een eenvormiger idioom. ’Regard de l’Eglise d’Amour’, deel 20 uit Messiaens ’Vingt Regards sur l’Enfant Jésus’, is een monumentaal en breedsprakig werk. De vele herhalingen werken beter als apotheose van de hele cyclus, dan los ervan, zoals Thibaudet nu deed. Dat nam niet weg dat zijn brede, krachtige en heldere vertolking grote indruk maakte.

Doordat vorm en grote lijnen bij Messiaen een grote rol spelen, vormde het stuk een brug van Debussy naar de Brahms-sonate. Monumentaliteit, virtuositeit en lyrische expressie wisselenden elkaar af in Thibaudets sterk symfonisch opgezette vertolking ervan. Ondanks dat bleef het de vraag of Thibaudet een ideale Brahms-vertolker is. De pianist heeft weliswaar voldoende kracht maar de typisch brede, veerkrachtige Brahmstoon bezit hij niet. In de ruige fortissimopassages van de hoekdelen klonk zijn akkoord- en octavenspel enigszins krampachtig en door nogal wat ’schampschoten’ groezelig. Maar ook in Brahms verdiende Thibaudet zijn Michelinster.

Met drie prachtige toetjes besloot Thibaudet zijn optreden: van Brahms het intiem uitgevoerde Intermezzo opus 118 nr. 2, van Debussy het briljant gespeelde ’L’Isle joyeuse’ en daartussenin de Prélude-pathétique van Shura Cherkassy.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden