Je moet durven; daar komt wat volkse bluf bij kijken

Zanger Danny de Munk zit 30 jaar in het vak. Hoe zo'n carrière ontstaat? Een paar keer krijg je een grote kans en dan moet je gewoon risico nemen, zegt hij. 'Wie later denkt dat ik alleen Ciske de Rat kon, heeft onder een steen gelegen.'

Niets in de huiskamer van Danny en Jenny de Munk herinnert aan zijn werk als entertainer. Boven, op de kamer waar Jenny de administratie bijhoudt en Danny soms teksten schrijft, hangen wat gouden platen. Maar verder is het huis in Purmerend geen museum. "Ik ben iemand die altijd naar voren kijkt", zegt De Munk ter verklaring.

Hij heeft maar weinig bewaard. Bij de verhuizing - eerder woonden ze verderop in dezelfde straat - gooide hij vijf dozen met krantenknipsels en foto's weg. "De speerpunten bewaar ik in een koffertje, zoals mijn eerste optreden, de ontmoeting met de koningin en mijn lintje. Maar de rest? Het staat op zolder, en wat moeten mijn kleinkinderen straks met die bende?" Voor als hij er niet meer is? Vraag eens aan kinderen wie André Hazes was, zegt De Munk over zijn overleden vriend, en zie hoe snel bekendheid verwatert.

Dat opgeruimde archief betekent niet dat De Munk geen gevoel heeft voor traditie. In de huiskamer staat een klassieke Wurlitzer-jukebox. "Gekocht met mijn eerste geld van Ciske de Rat", zegt hij, terwijl zijn hand over de keuzeknoppen glijdt. Ray Charles en Elvis laat hij even links liggen, hij kiest A13: 'De duivelse drank'. Er klinkt een ruisende accordeon en daar zet Duo de Munk tweestemmig in. Zijn grootouders.

"Ze waren hier misschien net zo oud als ik", zegt de voormalige kindster, nu 42 jaar. "In 1955 werden ze derde bij de zangwedstrijd 'De beste stem van de Jordaan', achter Johnny Jordaan en Tante Leen. Ze hadden optredens in het hele land en maakten ook langspeelplaten." De voorraad is uitgedund sinds De Munk bij de verhuizing een stapel 78-toerenplaten uit zijn handen liet vallen. "Pang! Allemaal stuk. Dag opa en oma."

Danny groeide op met de muziek van de Jordaan: Manke Nelis, Willy Alberti en het Italiaanse levenslied. Dat hij zelf kon zingen ontdekte hij op zijn zolderkamer. "Ik hoorde 'Sandy' uit de film 'Grease' en dacht: hé ik kan dat wijsje meezingen." Hij dacht dat iedereen dat wel kon, totdat de hoofdmeester van de lagere school uitriep: "Danny, jij kunt zingen!" Het was dus iets bijzonders, en nu ook officieel vastgesteld.

Op 10 maart 1982 vertolkte Danny 'Een beetje verliefd' van Hazes bij een talentenjacht aan het Rembrandtplein, en volgens een weekbladverslaggever zong hij de zakdoeken uit de damestassen. Datzelfde jaar schreef tante Truus een brief aan de producent van de speelfilm 'Ciske de Rat'. "En de rest is geschiedenis." Komend najaar, op 17 november, viert De Munk zijn dertigjarig jubileum in de Heineken Music Hall in Amsterdam. 'Hoe ouder hoe gekker' is het motto, naar een citaat van Jenny.

Talent is een constante: het gaat van de grootouders via de kleinzoon over op de achterkleinkinderen. Davy, de jongste, heeft 'een luide stem' en wil drummer of dj worden. Dochter Bo kan goed dansen en zit in de talentenklas van Dansacademie Lucia Martas. "Een leuk toeval is dat Lucia mij in de jaren tachtig leerde dansen voor de videoclip van 'Mijn Meissie'. Bo is mijn meissie en ik vroeg daarom of ze met een leuke jongen wilde dansen bij papa's concert in de HMH." Dat wilde ze. Ad Visser introduceert het lied, omdat De Munk het ooit bij Toppop heeft gezongen.

Dat optreden van Bo is wel een uitzondering. "De kinderen zijn honderdduizend keer gevraagd voor schaatsprogramma's en noem maar op, maar dat doen we niet." In de docusoaps 'Danny & Jenny de Munk' en 'Danny & Jenny gaan verhuizen' bleven ze ook op de achtergrond.

Hij gunt zijn kinderen een normale jeugd. Andere artiesten verklaren hem voor gek, maar De Munk liep laatst met zijn kinderen door een pretpark. "Ik wil mezelf zijn, en niet de hele dag stratego spelen. Als ik naar de sauna wil, doe ik dat gewoon. Uiteindelijk kom je hetzelfde en eindig je hetzelfde."

Sinds de uitvinding van de grammofoon zingen zangers voor de eeuwigheid. Maar in zijn levenslied 'Het levende bewijs' zingt De Munk dat kinderen het bewijs zijn van je bestaan, van dat je iets nagelaten hebt. "Wat daar loopt is het levende bewijs van onze liefde", zegt De Munk over Bo die net binnenkomt en verbaasd opkijkt. "Het is niet rot bedoeld", gaat De Munk verder, "maar niets is voor altijd. Van de week reden we bij het Westerpark en zag ik niet de Amsterdammers uit mijn jeugd. Mijn accent hoor je er ook niet meer."

Over 'dat het nooit meer zo zal zijn' heeft De Munk de tekst 'Nooit meer' geschreven, voor het slotnummer van zijn jubileumconcert. Op geprojecteerde foto's zal hij steeds jonger worden: van 2012 naar de op zijn vuist leunende Ciske. "Ik denk dat het mensen zal raken: inderdaad, dat komt nooit meer terug."

Een stemmig slot van een show die bovenal een feestje mag worden, passend bij De Munks karakter als levensgenieter. Hij gaat de artiesten eren die belangrijk voor hem zijn geweest. Zoals speciale gast Peter Koelewijn, die hem leerde dat een zanger ook moet entertainen. "Ik zag hem ooit optreden bij de wintersport en mijn mond viel open: hij sprong op tafels en schreeuwde, echt rock-'n-roll. Als je mij nu inhuurt voor een half uurtje op een bruiloft, ben ik ook een wervelwind."

Hij herdenkt Ramses Shaffy die hij leerde kennen door de speelfilm 'Op hoop van zegen', zingt 'Toen ik je zag' van Antonie Kamerling, met wie hij in 'All Stars' speelde, en heeft Bonnie St. Claire gevraagd voor de kroegenmedley: ze groeiden allebei op in de Van Hogendorpstraat in de Staatsliedenbuurt. "Bonnie wordt nu afgeschilderd als iemand die altijd borrelt. Ik vind dat je niet slecht over mensen moet praten. Michael Jackson was na zijn dood niet langer gek maar geniaal, Whitney Houston geen drugsverslaafde maar een topzangeres, en André Hazes geen zuiplap maar een volksheld. Ik geef liever complimenten als mensen nog leven. En Bonnie kan het nog steeds."

Hoe ontstaat een carrière van dertig jaar? Een paar keer in je leven krijg je een grote kans, zegt De Munk, en dan moet je het risico aandurven. Ciske noemt hij een lot uit de loterij. Na zijn carrière als tieneridool ontsnapte hij door de musical 'Les Misérables' uit een zwart gat: het was het begin van een theatercarrière. 'The Passion', het evangeliespektakel dat de omroepen EO en RKK dit jaar in Rotterdam organiseerden, noemt hij ook een bijzondere mogelijkheid.

"Vooraf dacht dat ik zou worden afgemaakt. Omdat niemand Jezus kan spelen, en ik al helemaal niet aan het beeld voldoe. De messen waren geslepen. Ik stond er met kloppend hart - dat kunnen verbergen is ook acteren. Maar ik heb iedereen kunnen verrassen met mijn stem en spel. Je moet durven, en daar komt wat volkse bluf bij kijken."

Een blufgozer zijn is niet genoeg, daarnaast is De Munk een perfectionist. "Het geluid moest tot in de finesses kloppen, eerder maakten we geen opnames. Je kunt zo je best doen op die lastige zangpartijen, als je live op de Erasmusbrug staat met ruis op je oortjes, heb je een probleem." Nu, maanden later, hoort hij nog steeds van mensen dat The Passion ze heeft geraakt.

Kansen zien en grijpen dus. Maar ook leren van alle ervaringen. Over zijn contract bij SBS6 was hij ontevreden, omdat hij op tv anders overkwam dan hij is. In zijn bemiddelingsprogramma 'Zand Erover' waren alle grappen en grollen in de montage gesneuveld. "Ik zakte haast door de bank. Zet er dan een kouwe kikker neer." Het was een les voor een volgend contract. "Ik wil niet dat iemand met een politiepet bepaalt wat ik mag zeggen. Dat is juist de kracht van mij: dat ik ben wie ik ben."

Diepe dalen waren er ook. In 2004 ging De Munk door de knieën op het podium van Carré. "Vijf concerten van tweeënhalf uur in de week, dat trekt niemand." Hij kon niet meer en huilde omdat hij het publiek naar huis moest sturen.

Moeilijk was ook de periode van de musical 'Ciske de Rat', die in 2007 in première ging. "Het stuk zelf was fantastisch. Maar door toedoen van bepaalde mensen op mijn werk, ik noem ze niet bij name, heb ik veel pijn en verdriet gehad. Ik kwam ziek thuis te zitten, en het publiek kreeg een invaller te zien." Ook nu vond hij het vooral zo erg dat het publiek werd teleurgesteld.

Zijn kinderen hebben die moeilijke tijd meegekregen, en dat raakt hem zeer. "Zij kunnen later altijd zeggen: Mijn vader heeft karakter. Die laat zich nooit door een ander kleineren."

Vanuit die ervaringen schreef hij de liedtekst 'Dit is mijn leven'. De essentie ervan: "Mij kun je niet veranderen, want hoe het ook gaat, ik blijf altijd die jongen van de straat. Onrechtvaardigheid accepteer ik niet. Ik heb ruggengraat."

Na die musical koos De Munk met succes voor het moderne levenslied en de verdwenen zangstijl van de Jordaan. Welke kant hij de komende jaren opgaat? "Plannen kun je niks in het leven. Het enige dat wij wel hebben, is heel veel gesprekken." Met tv-zenders of ondernemers die gouden bergen beloven. "Vroeger hielden mijn ouders de aasgieren buiten de deur. Nu ben ik ervaren genoeg om niet in onwerkelijke beloftes te trappen. Eerst zien, dan geloven."

Zelf wil hij een traditie maken van de HMH-concerten. Het jubileumconcert produceren ze zelf en dat is 'doodeng'. Ook wil hij structuur geven aan het theater. Komend seizoen brengt hij met Henk Poort de voorstelling 'Jeugdherinneringen 2'. "Sketches, het gevoel van Johnny en Rijk en de Mounties. Een stuk nostalgie, een lach en een traan. We doen alles wat niet mag, zoals bier uitdelen. Die boeverigheid hoort erbij."

"Verder ben ik heel creatief in mijn koppie. Zo divers als het verleden is, zal daarom ook de toekomst zijn. Als ik er later niet meer ben, kun je niet zeggen: hij kon alleen Ciske de Rat. Dan heb je onder een steen gelegen."

Jubileumconcert op 17 november in de Heineken Music Hall in Amsterdam. 'Danny en Henk: Jeugdherinneringen 2', tournee vanaf 26 september.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden