Je mag ze eten geven maar mee naar huis nemen is verboden

Ik beschrijf het zelf meestal als een clubje rasmoralisten die in de vroegte van de zondagmorgen bij elkaar komen om te eten en te praten en te lachen en te denken en te discussiëren en te mijmeren over hoe het anders kan. Hoe het beter kan. Met deze wereld. Daarnaast zijn we ook van het doen. We organiseren klusweekenden in het vluchtgebouw, halen geld op voor wat nodig is, we verhuizen elkaar, heten mensen welkom die elders niet welkom zijn en we helpen waar mogelijk. Al dat soort dingen. Samen voelen we ons een familie, maar de officiële naam voor ons clubje is de Pop-upkerk. Bijzonder.

Een paar weken geleden ontstond een wild plan. Eigenlijk naar aanleiding van iets minder wilds: namelijk de wens van enkele pop-uppers om als groep op vakantie te gaan naar het buitenland.

Die vakantie transformeerde in een aantal van onze hoofden al gauw naar iets minder vakantie-achtigs. Want als we dan toch op reis gingen met een club rasmoralisten, waarom zou dat dan per se iets alleen maar 'leuks' moeten zijn? Het 'eerste hulp bij bootvluchtelingen-plan' was geboren. En nee, niet iedereen is onverdeeld enthousiast. Zeker niet. Want hoe aardig de werktitel van ons reisje ook klinkt, we hebben niet de illusie dat we grote problemen gaan oplossen daar, aan de Griekse of Italiaanse kust.

Afgelopen week sprak ik een kennis die bij toeval, door een goedkope all-inclusive vakantie naar Griekenland, werd geconfronteerd met enkele honderden bootvluchtelingen per dag (!) die haast letterlijk voor haar hotelkamer aanspoelden. De Sunweb-reisorganisatie had slechts iets van een waarschuwing gegeven in de trant van: Je mag ze eten geven maar mee naar huis nemen is verboden (!) Mijn kennis was met een paar andere toeristen/helden (de meesten keken gewoon de andere kant op en installeerden zich op het strand) gaan helpen in het dorp door broodjes te smeren voor de hongerige drenkelingen. Dat zet geen zoden aan de dijk, nee, maar het moet toch gebeuren. En zoals het daar is, is het op vele plaatsen: alles komt terecht op de schouders van de lokale bevolking.

Waarschijnlijk wordt het voor ons ook zoiets: Een week broodjes smeren. Prima. Een van de pop-uppers neemt zijn scoutinguitrusting mee. En we hebben een arts. En we hebben ons gezond verstand.

En met het laatste beseffen we ons maar al te goed dat wat we daar gaan zien niet fraai gaat zijn. En dat we na een week waarschijnlijk moedeloos naar huis zullen keren. Maar dat we ons daarna meer dan ooit kunnen inleven in de gebeurtenissen daar. Dat de beelden op onze netvliezen zullen staan. Dat wanneer er weer een bericht binnenkomt over verdronken bootvluchtelingen, dat wij ons mensen - personen - zullen voorstellen. Dat we mogelijk contact zullen hebben en houden met vluchtelingen die verder reizen, Europa in, op zoek naar een veilig nieuw thuis. Dat het engagement in onze botten zal zitten. En dat we dat dan vanzelf wel zullen uitdragen. En dat dát wel verschil kan maken. En dat we dan op de zondagochtend bij elkaar zullen komen om te eten en te praten en te lachen en te denken en te discussiëren en te mijmeren over hoe het anders kan. Hoe het beter kan. Met deze wereld. En dat we dan nog meer gaan doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden