Je kiest je eigen horizon in de havenkraan van Harlingen. Hier vind je een 'uitzicht met kamer'.

Ai! Dus toch hoogtevrees! Op de stoel van de kraandrijver gieren de zenuwen je door de keel. Je tast naar een muur die er niet is, voelt nu ook stenen in je maag en zoekt nogmaals houvast in het luchtledige. Voor een buitenstaander zal het wel een koddig gezicht zijn. Maar het overkomt je: je kunt er niets tegen doen.

Overnachten in de havenkraan van Harlingen betekent dat je ook voor machinist mag spelen. ,,Toe maar, duw die stuurknuppel maar opzij!'', spoort Gosse Beerda aan. Is het echt zo simpel? Kan een eenvoudige sterveling zo'n kolos zomaar in beweging krijgen? Dan zwenkt de reusachtige kraan onder begeleiding van een ratelende bel naar rechts. Zachtjes gelukkig, het moet wel leuk blijven. Langzaam maakt het zicht op het oude Harlingen plaats voor een blik op de Waddenzee. Je krijgt weer adem, de horizon geeft rust. Onder je voeten dobberen schepen de haven in en uit, terwijl het rondje maar doorgaat: uiteindelijk 360°.

Het nieuwste avontuur van Gosse Beerda slaat alles. In de afgelopen jaren kocht de voormalige communicatieadviseur de afgeschreven vuurtoren van Harlingen en een gepensioneerde reddingboot. Geïnspireerd door de gedachte dat de mens moet onthaasten en behoefte heeft aan 'droomplaatsen', liet hij die zo inrichten dat je er met z'n tweeen comfortabel in kunnen overnachten. Beide locaties zijn intussen al voor maanden volgeboekt.

Sinds kort kan men ook de nacht doorbrengen in een uitgewerkte havenkraan die Beerda heeft laten opknappen: een ervaring die zelfs de meest luxueuze hotelkamer te boven gaat.

Van een afstandje ziet het bouwwerk er al beeldschoon uit. De kraan die sinds 1967 hout uit Scandinavië en Noord-Rusland aan land tilde en in 1996 werd afgedankt, is fraai in de verf gezet. Als een blauwe spin op grijswitte poten staat hij op de kade -hij maakt als het ware nog deel uit van de oude stad én hoort tegelijk al bij de zee. De cabine hangt zo'n 17 meter boven de grond, de giek reikt tot 45 meter hoogte.

Het voormalige machinehuis is ingericht als hoofdvertrek. Met een ruim tweepersoonsbed, twee luxestoelen, een breedbeeldscherm voor dvd, een douche waar je samen onder kunt, een toilet, een minibar. Op een touchscreen naast het bed kun je alles bedienen, tot en met de airco en de kleur van de verlichting. Wel eens rood gedoucht in een havenkraan?

Maar bovenal is er dat superuitzicht. De schepen die van de eilanden over de Pollendam de haven van Harlingen opzoeken, varen zo bij je binnen -de afgeladen veerboot 'Friesland', de hijgerige vissersboot of het onzekere zeiljachtje. Maar als je het anders wilt, klim je de ladder op naar de hijscabine en zet je de kraan -en de horizon!- in een andere stand.

Boven op het machinehuis is een dakterras gemaakt. Je bent je bewust van elke stap die je zet. Je durft beneden je te kijken naar het gedreutel op het bruine zeilschip dat net weer een lading scholieren op de kade afzet na een weekje Waddenzee. Je gluurt zelfs binnen bij de buren, in het kantoor van de reddingboot die klaar hangt om gelanceerd te worden als er iets misgaat op zee. En je ziet de eilanden, oplichtend op het wad, wenkend bijna. Hier op het dak van de havenkraan creëer je je eigen panorama,

's middags, 's avonds, 's nachts. Sommige gasten kunnen niet van de knuppel in de stuurcabine afblijven en blijven rondjes draaien voor de lol ('Kom, we doen nog lekker een 360°').

De kraanmachinist moest vroeger via een hachelijk laddertje naar zijn cabine klimmen. Voor wie tegenwoordig een 'uitzicht met kamer' heeft geboekt, is het een stuk gerieflijker geworden. Een lift brengt de gasten vanaf de kade naar een plateau tussen de poten. Je hebt geen sleutel nodig, het is een kwestie van afstandsbediening. In dit woeste klimaat bij de zee moet je zo min mogelijk mechaniek gebruiken, want dat kan alleen maar roesten en stukgaan. Met enkele passen ben je bij een tweede lift, een koker die zich geruisloos naar boven werkt en heel vernuftig met een voetpedaal is te bedienen. Ineens sta je in het hoofdvertrek, alsof je een korte hemelvaart hebt gemaakt. De geluiden van de buitenwereld zijn verstomd. Het grote raam en het dakvenster zijn zo dik dat zelfs de toeter van de veerboot als een kinderfluitje binnendringt. 's Morgens schuift de bakker zijn mand met warme broodjes, gekookt ei en vers sinaasappelsap in de buislift. Als een deus ex machina wordt het ontbijt voor je opgediend.

Wat de havenkraan zo bijzonder maakt, is vooral het gevoel van vrijheid, ruimte, stilte. Dat uitzicht is er voor jou alleen. Dit is geen hotel: geen plaats om te overnachten maar om te dromen. Slapen doe je thuis maar. In de kraan mag je geen minuut missen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden