Je hebt geluk nodig, in je hele leven

Een blessure maakte een voorlopig einde aan 68 wedstrijden in de Major League. Toch blijft Calvin Maduro (29) positief. Gesprek met een in Amerika wonende ridder van Aruba die voor Nederland naar Athene gaat. ,,Ik ben Nederlander en daar ben ik trots op.''

Fred Troost

Twee maanden geleden zette Calvin Maduro voor het eerst in zijn leven voet op Nederlandse bodem. Arubaan van geboorte en wonend in Baltimore in de VS gaat hij als speler van de Nederlandse honkbalploeg naar Athene. ,,Het is het enige toernooi dat ik nog mis'', stelt hij vast.

Op die woorden komt hij even later terug: ,,De World Series heb ik ook nog niet gespeeld'', zegt hij, doelend op de play-offs van de Major League-competitie in de Verenigde Staten.

In het honkbal zijn de World Series het hoogst bereikbare. Daar verzeil je niet zomaar in. Toch zijn Maduro's woorden geen grootspraak. Hij speelde, als startende werper, voor de Philadelphia Phillies en de Baltimore Orioles 68 wedstrijden in de Major League. Een elleboogblessure verstoorde zijn carrière, juist op het moment dat hij bij de LA Dodgers een nieuwe weg was ingeslagen. Bondscoach Robert Eenhoorn haalde hem over naar Nederland te komen.

Bij HCAW zette hij zijn loopbaan voort - tijdelijk, wat hem betreft. ,,Ik ben hier gekomen voor de Olympische Spelen. De blessure is over en ik wil laten zien dat ik nog altijd op wereldniveau kan pitchen. Daarom geef ik de droom van deelname aan de World Series niet op; ik ben altijd positief.'' Hij weet dat de Spelen een podium vormen waarop hij zich weer in de kijker kan spelen.

Calvin Maduro werd in 1974 op Aruba geboren en groeide er op. ,,Een rijk eiland'', zo typeert hij zijn geboortegrond. ,,De mensen zijn er heel sociaal. Dat heb ik gemist toen ik naar Amerika ging.''

Dat was in 1991. Als zeventienjarige belandde hij in een totaal andere wereld. ,,Ik zat daar op een kamertje, keek wat tv, had verder niks. Het was de eerste keer in mijn leven zonder familie, ik moest zelf koken, wassen, het appartement schoonhouden. De honkbalorganisatie hielp me niet; ik moest mezelf maar redden. Dan leer je heel snel zelfstandigheid.''

Die omstandigheden maakten hem sterker, ervoer hij. ,,Je komt jezelf tegen; die ervaring heeft iedereen. Ik heb momenten gehad dat ik terug wilde, maar ik heb doorgezet. Mijn oplossing is: maak vrienden; die worden je familie, niet door bloedbanden, maar toch familie. Het proces is hard, maar het moet. Het makkelijkste is afhaken.''

Hij bouwde gestaag aan zijn carrière, vanaf de rookie- naar de Major League. ,,Ik heb goede kansen gekregen en benut. En ik was lucky. Je hebt geluk nodig, in je hele leven.'' Hij woont nu met zijn Amerikaanse vrouw en zijn zoontje in Baltimore. ,,Daar woon ik, daar werk ik, daar blijf ik.''

Zijn geboortegrond verloochent hij niet. ,,Ik kom nog zeker vijf keer per jaar op Aruba.'' Hij is er, vertelt hij ietwat verlegen, een bekende figuur. ,,Ja, ik word herkend. Soms zeggen mensen dat zij trots op mij zijn.''

Dat werd niet minder nadat hij, als lid van een celebrity-foundation benefietwedstrijden en -concerten organiseerde. De opbrengst? ,,Voor arme mensen.'' Hij werd ervoor benoemd tot ridder in de orde van Oranje-Nassau, een Nederlandse onderscheiding, waar hij trots op is. ,,Ik bén Nederlander'', benadrukt hij. ,,Het Nederlandse volkslied kan ik meezingen, het Arubaanse niet. Ik heb een Nederlands paspoort. Ik ben er trots op voor het Nederlands team te mogen spelen.''

Dat hij de voorkeur geeft aan de Engelse taal is gezien zijn huidige Amerikaanse achtergrond niet zo vreemd. Maar dan komt, halverwege het gesprek, Sharnol Adriana langs. ,,Jullie moeten Nederlands spreken'', zegt de aanvoerder, en wijzend op Maduro: ,,Anders leert hij het nooit.'' Zo geschiedt, en dan blijkt dat Maduro ook goed Nederlands spreekt.

De 25-koppige honkbalselectie telt twaalf spelers van Antilliaanse afkomst. ,,Niet vreemd'', meent Maduro. ,,Honkbal is populair in de Caribbean. Als je alle Arubaanse en Curaçaose spelers uit Oranje in één team zou zetten, zou je een goed team hebben.''

Maar dat gebeurt niet. Want de concurrentie in de Caraïbische regio is zo groot, dat een Antilliaans team minder zeker van olympische kwalificatie is dan Nederland in de Europese League.

Het neemt niets weg van de gevoelens in het Antilliaanse smaldeel voor Nederland. Maduro benadrukt het teamverband binnen Oranje. Dat er in de eetzaal van het hotel een 'witte' en een 'zwarte' tafel staan, daar moeten we niets achter zoeken. ,,Waarom vraag je dat?'', zegt hij oprecht verbaasd. ,,Wij zijn één team. Het is wat makkelijker als we met elkaar praten, maar verder is het toeval.'' In het honkbal bestaat geen kabel.

Maduro speelde tijdens de Haarlemse Honkbalweek zijn derde interland, maar het was pas de eerste in Nederland. Eerder pitchte hij tijdens het WK van 2003 in Cuba. ,,In Haarlem was mijn debuut voor het Nederlandse publiek. Dat was eigenlijk veel mooier.''

Hoewel hij Cuba en Japan in Athene favoriet acht, schat hij de kansen voor Nederland voorzichtig-positief in. ,,Wij hebben goede spelers en goede coaches. We kunnen van elke ploeg winnen. En verliezen'', blijft hij diplomatiek. Zijn optreden in de Major League heeft hem dat geleerd. ,, Bij de club kregen we verplichte sessions: hoe moet je met journalisten omgaan? Ik heb geleerd met ze te blijven praten, ook als ik boos op ze ben. Dat is in mijn eigen belang: dan kun je rechtzetten dat je geen bad guy bent.''

,,Ik ben redelijk geslaagd'', concludeert hij nuchter, ,,maar ik ben er nog niet. Als ik als speler stop, word ik het liefst pitching-coach of scout. Maar ik wil ook nog steeds naar de universiteit, want ik zou graag nog iets meer in mijn handen willen hebben.''

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden