jazz

De VPRO-radio maakte opnamen voor uitzending op 24 december.

Niet met deze groepen, maar met enkele andere, niet minder belangrijke ensembles vierde de Amsterdamse trombonist woensdagavond in de kleine zaal van het Utrechtse Muziekcentrum Vredenburg de uitreiking van de Boy Edgar-prijs. Achtereenvolgens trad hij aan met het Curtis Clark Septet, het Gerry Hemingway Quartet en Available Jelly. Tussendoor speelde hij duetten met Michael Moore, Tobias Delius en Ab Baars en trad hij als gast op bij het trio van Baars.

Bij al deze groepen kwamen de bewoordingen uit het juryrapport van de Boy Edgarprijs tot leven. “Wierbos is een musicus die als geen ander reageert op het muzikale materiaal dat hem wordt aangereikt”, en: “In alles wat hij doet blijft hij trouw aan zijn muzikale uitgangspunten.” En zo klonk het ook. Tevens maakte hij zich waar als 'briljant instrumentalist' en 'uitzonderlijk trombonist' en kwamen door de jury geconstateerde kwaliteiten als 'virtuositeit', 'muzikaliteit', 'veelzijdigheid', 'oorspronkelijkheid' en 'onbevangenheid' ruimschoots naar voren in zijn spel.

Kwaliteiten die Wierbos' spel evenzeer kenmerken, zijn 'timing', 'sound' en 'improvisatievermogen'. Timing en improvisatievermogen zijn eigenschappen die niet meer uit de jazzmuziek zijn weg te denken. Wat ik in Wierbos' geval met 'sound' bedoel, is niet zozeer een eigen geluid (wat hij beslist wel heeft!), maar eerder zijn grote liefde voor 'geluiden' an sich. Hij grijpt ze, wentelt zich erin, maakt ze zich eigen, kneedt ze en laat ze los.

Het is een genot om de trombonist deze kwaliteiten als vanzelfsprekend te horen toepassen. Zo was het prachtig om te zien hoe hij zich aanpaste aan de verstilde sfeer van de Ab Baars-compositie '460', zonder zichzelf weg te cijferen. Zo ook mochten zijn robuuste, zelfverzekerde uithalen er zijn in de muziek van Gerry Hemingway, net als het vrolijke geknor en geknetter bij Available Jelly. Wierbos' timing daarin was griezelig perfect, zijn sound verraste steeds weer en de wijze waarop hij insprong op de vondsten van zijn medemusici was weergaloos.

Wat de programmering van het feestconcert miste, waren echte verrassingen. Wierbos was dan wel een kanjer die de luisteraar voortdurend op het puntje van zijn stoel deed gaan zitten, de groepen waarmee hij speelde zijn hier welbekend.

Zo had ik graag een echte jazzgroep gehoord. Wierbos beweegt zich uitsluitend in de voorhoede van de jazzmuziek. Toch heeft hij in het verleden met onder anderen trompettist Jarmo Hoogendijk en saxofonist Ben van den Dungen in de groep Celebration Of Difference met traditionelere jazzvormen geëxperimenteerd. Dat leverde krachtige, uiterst vitale muziek op. Het zou leuk geweest zijn als Wierbos die groep voor deze gelegenheid opnieuw bijeen had geroepen.

En over verrassingen gesproken: waarom trad Wierbos niet op met het Duitse Albrecht Mauer Quartet? Met die groep maakte hij vorig jaar een - naar verluidt - bijzondere cd. Maar in Nederland is die groep volstrekt onbekend. Jammer dat Wierbos de kans niet benut heeft om daar verandering in aan te brengen. Dat was pas echt een verrassing geweest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden