jazz

Het Wayne Shorter Septet speelt nog op 18 november in Nighttown Rotterdam.

Maar zaterdagavond opende hij onverwachts de tweede avond van de door meer dan vijfduizend personen bezochte Music Nights Maastricht in de centrale festivallokatie, een grote, midden op het Vrijthof opgezette tent. Naar verluidt speelde hij 'omdat hij er zin in had'. En dat terwijl hij de avond ervoor met zijn groep Metrics al een compleet concert had gegeven in het Theater aan het Vrijthof. Allicht zal hij zich ook voor dit tweede optreden goed hebben laten betalen. Maar dat betekende niet dat hij een volledig concert gaf, hij hield het al na zo'n drie kwartier voor gezien. Overigens een begrijpelijke beslissing. Colemans complexe muziek is zo informatierijk, dat het al snel te veel wordt. Zeker in de context van een festival, waarop bezoekers hun aandacht goed moeten doseren.

Pittig Er werd veel jazz gespeeld tijdens de Music Nights, hoewel deze manifestatie geen echt jazzfestival is. Daarvan getuigde het optreden van ex-The Jam- en ex-The Style Council-zanger Paul Weller en het funky soul-spektakel van Bobby Byrd, de voormalige leider en (mede-)zanger van de James Brown Revue. Weller tracteerde het publiek op pittige gitaarpop, met als hoogtepunt de enthousiast ontvangen hit 'You do something to me'. En Bobby Byrd zette, bijgestaan door een grote groep en de eveneens van James Brown bekende vocaliste Vicky Anderson, de tent op de kop met een turbulente show en gevoelig gezongen soulnummers.

Zondag was voorbehouden aan de echte jazzliefhebbers - maar, net als vorig jaar, wel die van moderne fusionstijlen. Steps Ahead opende de dag met een tamelijk mat concert; het trio Stanley Clarke/Al DiMeola/Jean-Luc Ponty balanceerde onder de groepsnaam The Rite Of Strings tussen integere snarenjazz en misplaatst technisch vertoon; en de avond werd afgesloten met een buitengewoon krachtig optreden door het Wayne Shorter Septet.

Met groepen als Spyro Gyra, The Brecker Brothers en het Zawinul Syndicate wordt Steps Ahead gerekend tot de top van de fusion-sector. De band trekt al jaren een groot publiek en dient als voorbeeld van talloze beginnende fusionbandjes. De vraag is echter waarom. Het groepsgeluid - wat erg tam en voorspelbaar door de prominente rol van de vibrafoon van leider Mike Mainieri - kan mij zelden bekoren. Hoewel het grotendeels jonge publiek zich door de groep liet inpakken, oversteeg het concert van Steps Ahead nauwelijks de dodelijke middelmaat. Saxofonist Donald McCaslin bleek weinig meer dan een goede kloon van zijn voorganger Michael Brecker. Alleen pianist David Kikoski speelde aardig, maar de momenten dat hij zijn eigen koers kon bepalen (zoals in de romantische intro van zijn compositie 'B Flat Tune'), waren spaarzaam.

De combinatie van contrabassist Stanley Clarke, gitarist Al DiMeola en violist Jean-Luc Ponty kan je met recht een supertrio noemen. Net als Wayne Shorter, die na hen speelde, bepaalden zij de afgelopen vijfentwintig jaar mede de koers van de jazzrock en fusionjazz.

Meesters Op hun instrumenten zijn ze absolute meesters. Clarke koppelt een indringend sonoor geluid aan een imposante vingervlugheid; DiMeola is in Spaanse flamenco even thuis als in latin muziek, oude jazz en vurige improvisatiemuziek; en Ponty is een lyricus pur sang, iemand met een volle streek en een geluid om te zoenen.

Met z'n drieën tegelijk speelden ze af en toe dan ook subliem. Maar waarom DiMeola af en toe ook een kitscherige gitaarsynthesizer bespeelde en Clarke meende te moeten grijpen naar elektronische hulpmiddelen om een bijna Indiase attack te realiseren, is me een raadsel. Even is het leuk, maar al snel miste ik toch de pure snarenklank.

Met zijn pas opgerichte septet liet Wayne Shorter horen dat hij nog steeds tot de fusiontop behoort. De aanpak is jazzier, en iets minder eclectisch dan die van de wereldberoemde groep Weather Report, waarin hij veertien jaar speelde en het leiderschap deelde met toetsenman Joe Zawinul. Shorters sublieme spel op tenor- en sopraansaxofoons krijgt in zijn huidige groep meer nadruk, wat niet wil zeggen dat de andere bandleden er maar bekaaid vanaf kwamen. In tegendeel: Rachel Z imponeerde op de vleugel met fantasievol spel en een vingervlugge David Gilmore gaf de muziek een meerwaarde met grillig ingevulde, vlijmscherp gespeelde gitaarloopjes.

En Wayne Shorter? Die toonde zich ondanks zijn 62 jaar een energieke jonge hond, die zijn band leidde in gedreven uitvoeringen en krachtdadige solo's. De saxofonist leverde met zijn septet een optreden om nog lang te koesteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden