jazz

Brussel (L'Archiduc, 20 en 21 jan), Stadlohn (Artfarm Almsick, 23), Munster (Landesmuseum, 24), Groningen (Grand Theatre, 25), Amsterdam (BIM-huis, 26), Rotterdam (Popular, 27), Den Bosch (Azijnfabriek, 28), Eindhoven (Wilhelmina, 29) en Utrecht (Vredenburg, 1 febr.)

Natuurlijk was dat ook zo. Gastmusici horen er nooit bij. Daarvoor zijn zij immers gasten. In de meeste gevallen hoor je dat ook in de muziek. Ten behoeve van de gastspeler(s) wordt het vaste groepsrepertoire vaak ook aangepast. Anders gaat het mis.

Toch stond er op het podium een echte groep: een onbetwiste eenheid. Lacy wentelde zich behaaglijk in de muziek van Baars, zonder zijn karakteristieke sound en aanpak ook maar een moment te verloochenen. Zelf had hij ook nog wat stukken meegenomen, die de typische, ondoorgrondelijke aard van Baars' muziek goed aanvulden. En ter aanvulling werden enkele bijpassende standards van John Lewis en Thelonious Monk gespeeld. In de muziek van Monk is Lacy een ingewijde, maar ook Baars vertoont in zijn muziek affiniteit met Monks dwarse, tegendraadse muziek.

Het vreemde van het geheel was dat het Ab Baars Trio zelf al zo'n ongenaakbaar lijkende eenheid vormt. Zo'n eenheid, waarbij, indachtig het spreekwoord 'two is company, three is a crowd', ieder ander teveel is. Niettemin was het net als bij het op zichzelf overcomplete Podiumtrio, dat met basgitarist Jamaladeen Tacuma en slagwerker Cornell Rochester plotseling een kokende en kolkende jazzfunkformatie vormt. Want op zijn beurt transformeerde het Ab Baars Trio met Lacy erbij in een nieuwe groep met een eigen identiteit. En Lacy leek dan wel de meeste stukken voor het eerst te zien - met z'n leesbril verdiepte hij zich vooraf even in de partituur, of hij overlegde kort met Baars -, uit zijn bijdragen bleek niet het minste spoor van onwennigheid met de muziek. Alleen daarom al is het te hopen dat het niet bij een eenmalige samenwerking blijft.

Wat het trio al bijzonder maakte - de volkomen gelijkwaardigheid van alle musici -, gold evenzeer voor het kwartet. Zoals slagwerker Martin van Duynhoven en contrabassist Wilbert de Joode een stimulerende ondergrond legden, zich door middel van krachtige uithalen of subtiele figuurtjes op de voorgrond begaven en zich als gelijken van de blazers presenteerden, was weergaloos. En Baars en Lacy maakten hen dat niet makkelijk. Want zelf excelleerden ze al voortdurend en trokken alle aandacht naar zich toe met fabelachtig spel, waarbij ze niet voor elkaar onderdeden.

Nee, in Paradox was het twee lange sets genieten van fraai kleurende saxofoons - tenor en sopraan --, van de spannende combinatie van klarinet met sopraansax, van fascinerende solo's van alle musici en ingenieus ingevulde begeleidingspartijen en van bezwerend gespeelde thema's. Als tijdens het eerste optreden al zo'n hoge kwaliteit bereikt wordt, hoe zal het dan klinken als ze over een week de belangrijkste podia van ons land aandoen? Hopelijk is er dan opname-apparatuur bij aanwezig, die deze bijna bovennatuurlijke kwaliteit voor de eeuwigheid vastlegt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden