jazz

April: Dordrecht (DJS, 6), Tilburg (Paradox, 11), Rotterdam (Popular, 13), Leeuwarden (Brouwershoeck, 14) en Nijmegen (Odessa, 16). Mei: Soest (Artishock, 11) en Middelburg (Kloveniersdoelen, 25).

KEES POLLING

Dat de musici van het Michiel Borstlap Sextet zich door deze verre van ideale omstandigheden allerminst lieten demotiveren, maar zich daarentegen volledig inzetten voor Borstlaps muziek, pleit voor hen. Zoals het ook voor hen pleit dat ze al gaande het concert steeds meer publiek voor zich wonnen - in het begin met hard gespeelde noten die de verstaanbaarheid van intieme gesprekken bemoeilijkte, maar al snel gewoonweg vanwege de hoge kwaliteit van de muziek.

De muziek die pianist Michiel Borstlap met zijn sextet presenteert, behoort tot de zogenaamde neobop-school, maar is daarvan tegelijkertijd wel zo'n beetje de crème de la crème; ook omdat hij verder kijkt dan zijn neus lang is. Een dogmatische benadering is Borstlap vreemd. Liever laat hij blijken ook met moderne muziekontwikkelingen bekend te zijn, dan voor zijn arrangementen rigide, voor de hand liggende oplossingen te verzinnen.

Ruimtelijk

Een belangrijk aspect van zijn muziek, zo bleek opnieuw in Leiden, is een ruimtelijke aanpak. In extreme zin leidde dat er toe dat leden van de frontlinie - trompettist Eric Vloeimans, altsaxofonist Ben Herman en tenor- en sopraansaxofonist Yuri Honing - delen van het concert werkeloos op hun stoel zaten. Dan speelde er een trio, kwartet of kwintet. Niet een sextet.

Maar er waren ook prachtige momenten waarop de ritmesectie met bassist Anton Drukker en slagwerker Joost Lijbaart ingetogen speelden en de blazers de muziek lieten ademen met zachte, spaarzaam geblazen noten. Het waren die momenten die uiteindelijk de uitbundig keuvelende bezoekers van De Burcht deden zwijgen. Daar op het podium gebeurde wat bijzonders. Daar moest het gesprek even voor wachten.

Bijtend duel

Afwisseling is een ander kenmerk van de muziek die Borstlap met zijn sextet speelt. Daarbij gaat het niet om bekende en minder bekende jazzstandards die ook deel uitmaken van het repertoire, maar om de opbouw en uitwerking van zijn eigen composities - ook vanwege het belang als inspiratiebron voor de solisten. Zo kreeg Vloeimans de kans om met stekende uithalen een boom vol apen te imiteren, en was er een bijtend duel tussen de trompettist en Honing. De beste solist van de avond vond ik Ben Herman. In een paar jaar tijd is hij enorm gegroeid op zijn altsax. Wat een sound! Wat een timing. Wat een zeggingskracht! Daarvan kan ik geen genoeg krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden