jazz

Nog in Brugge (De Werf, 26), Nijmegen (O42, 27) en Amsterdam (BIM-huis, 28). De cd 'Chicoutimi' verscheen op Moore's eigen label Ramboy (Ramboy -06; distributie BVHaast).

Het werd gelukkig al snel drukker en mede daardoor steeg de temperatuur iets. En al werd het net niet echt behaaglijk, de meeste jassen gingen toch uit en de musici ontdooiden evenzeer. Desondanks dekte Michael Moore zich bij de eerste aankondiging in, door te melden dat een aantal stukken 'koud' zouden zijn, en andere wat 'warmer'. Dat indekken, zo bleek al snel, had hij niet hoeven doen. Zijn muziek is zo warmbloedig, dat zelfs de grootste koukleum al snel geen erg meer heeft in de lage temperatuur.

Met bassist Mark Helias en pianist Fred Hersch beweegt Moore zich in het voetspoor van het roemruchte trio uit het begin van de jaren zestig van Jimmy Giuffre, Paul Bley en Steve Swallow. Wat beide groepen gemeen hebben, is een lyrische, verstilde, bijna kamermuziekachtige aanpak en de nostalgische, weemoedige pastelklanken, die zo goed passen bij deze ietwat mistroostige periode van het jaar.

Hommage

Van kopiëren is echter geen sprake. Daarvoor is Moore's muziek niet alleen te eigenzinnig, ook de algehele aanpak is te verschillend. Eerder zou je de muziek die Moore met Helias en Hersch brengt, kunnen zien als een hommage aan die van Giuffre's trio. Een bijzondere hommage ook, want door hun muziek krijg je zin om de pas een paar jaar geleden op ECM verschenen dubbel-cd '1961' van Giuffre/Bley/Swallow te beluisteren. En andersom krijg je dan weer zin om de magistrale cd 'Chicoutimi' uit de kast te trekken, die Moore een paar jaar geleden maakte met Fred Hersch en Mark Helias.

Net als zijn voorbeeld Giuffre, beperkt Moore zich in dit trio tot de klarinet. Een enkele keer pakte hij de basklarinet, maar daaruit haalde hij niet de welbekende knorrende lage tonen of de schrille hoge noten, maar richtte hij zich op het middenregister. Daarin klinken de noten voller en donkerder dan die op klarinet, hetgeen in een enkel nummer op zijn plaats is.

Verdienstelijk

Onwillekeurig maakte Michael Moore duidelijk dat de klarinet meer en meer zijn belangrijkste instrument is geworden. In veel andere groepen, zoals zijn Quartet, The Persons en Available Jelly, speelt hij ook veelvuldig altsaxofoon. Maar hoe verdienstelijk hij dat ook doet, zijn beheersing van de klarinet overtreft verre die van de altsax.

De meeste stukken die het trio in DJS speelde, hadden een ontspannen, kamermuziekachtig karakter. Echte 'jazz', gespeeld met gevoel voor swing, beheerst het trio echter ook. Dat liet het horen in onder meer Jimmy Rowles 'Peacocks', Irving Berlins 'The Best Thing for You' en Wayne Shorters 'Albatros'. Maar de mooiste nummers waren toch die waarin de luisteraar zich mee kon laten voeren door adembenemende landschappen en langs betoverende zonsondergangen, zoals 'Anomalous soul', 'Tango' en 'In company of angels' - even simpele als complexe composities van Moore, waarmee hij zich zo langzamerhand een positie verwerft naast de grootste componisten uit de muziekgeschiedenis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden