Jazzrock, fusionjazz en elektrische jazz

De Utrechtse pianist Michiel Borstlap blijft verbazen. Van huis uit behoort hij tot de gediplomeerde neoboppers, maar gaandeweg heeft hij zich een stuk breder ontwikkeld. In zijn eigen groepen is hij wat conventioneler; met zijn sextet brengt hij nog wel degelijk neobop: maar wel van een fris en avontuurlijk kaliber.

Met bassist Anton Drukker en drummer Joost Lijbaart heeft hij ook een trio. Op de eerste cd, EVIDENCE (ViaJazz, CD 992.015.2), schaart Borstlap zich in de historische lijn van de pianotrio's, van Oscar Peterson tot Bill Evans en Keith Jarrett. Het nadeel daarvan is dat de vergelijking niet altijd even positief uitvalt. Een persoonlijk gezicht behoudt het trio vooral in eigen stukken, zoals in het spannende openingsnummer 'Song for B' en het verrassend wispelturige 'Columbo'.

'Evidence' bevat ook Borstlaps prijswinnende compositie 'Memory of Enchantment', dat hij hier solo speelt. Een minder dromerige, maar niet minder lyrische versie van hetzelfde stuk staat op de cd WHITEHOUSE (ViaJazz, CD 992.017.2), de debuut-cd van de gelijknamige jazzrock/fusionformatie die Borstlap vormde met drummer Joost Lijbaart, saxofonist Yuri Honing en basgitarist Boudewijn Lucas.

Met Whitehouse belijdt Borstlap zijn liefde voor de jazzrock en fusionjazz die Joe Zawinul en Wayne Shorter begin jaren zeventig maakten met Weather Report. Andere groepen die doorklinken, zijn Chick Corea's Return To Forever en Herbie Hancocks Headhunters. De aanpak is vergelijkbaar, de melodieën minstens zo pakkend, de uitvoering zeker zo overtuigend en verfijnd. Maar ze zijn er wel erg laat mee. Nederlandse Groepen als SFeQ en Nemesis Quartet maken ook elektrische jazz, maar wel verankerd in onze eigen tijd. Hoe plezierig en aanstekelijk, verfijnd en professioneel Whitehouse's muziek ook is, het deja-vu-gevoel blijft.

Minder duidelijk is het deja-vu-gevoel bij de muziek die Wayne Horvitz's Zony Mash speelt op de cd COLD SPELL (Knitting Factory, KFW 201). Zony Mash is een kwartet met gitaar/bas/drums. Horvitz bespeelt hierin nu eens geen synthesizers, maar een ouderwets Hammond orgel. Hun muziek grijpt al evenzeer terug naar de (jazz en pop)muziek van twintig, dertig jaar geleden, maar presenteert die meestentijds op dusdanig vervreemdende wijze, dat je op het verkeerde been gezet wordt. Op andere momenten is hun versie zo platvloers dat je er onwillekeurig om moet glimlachen.

In John Zorns groep Naked City speelde Horvitz met gitarist Bill Frisell. En deze laatste speelt weer mee op WOMAN'S DAY (Grammavision, GCD 79516; distributie Via), de tweede cd van trompettist Ron Miles. Miles is een van de belangrijke trompetaanwinsten van de laatste tijd. Dat bleek al van Frisells magistrale cd 'Quartet'. Op 'Woman's Day' bevestigt hij die indruk.

In de nummers waarop Frisells karakteristieke gitaarspel een hoofdrol speelt, denk je regelmatig aan het doorzichtige groepsgeluid van Frisells eigen groepen. Maar gelukkig drukt Miles zijn eigen stempel op de cd door nadrukkelijk eigentijdse, letterlijk en figuurlijk elektriserende muziek na te streven. Alle composities zijn van zijn hand en zijn stuk voor stuk kleine juweeltjes, met 'Born Liar' en 'Cobain' als hoogtepunten. Inhoudelijk varieert de muziek van verstild tot uitbundig, en van poëtisch tot rauw. Het is elektro-akoestische moderne jazz van het beste soort, waarvan er veel te weinig wordt gemaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden