Jazz-country ontroert niet

Jazz


John Scofield


Country For Old Men


***


Een waarheid met een grappige kern. Gitarist John Scofield noemde zijn nieuwste project 'Country For Old Men'. Inderdaad een verwijzing naar de roman van Cormac McCarthy, maar vooral ook een vlag die de lading prima dekt. Country-and-westernmuziek voor oude mannen, vermits je daarbij aan bezadigde mannen denkt.


Vanzelf is het geen onversneden country. Beter gezegd, wat erin gaat is country en wat eruit komt jazz, waarin dan wel het oorspronkelijke materiaal herkenbaar blijft. Of het nu Dolly Partons 'Jolene' is of Shania Twains 'You're Still The One', je hoort het meteen, hoeveel variatie Scofield en zijn drie kompanen ook hebben aangebracht.


Scofield is een van de populairste jazzartiesten. Zijn geweldige arbeidsethos en grote inventiviteit bij het bedenken van interessante nieuwe projecten speelt daarbij ongetwijfeld een rol.


Toch is hier niet helemaal duidelijk wat hij met al deze countryklassiekers wil. Hij benadert ze in elk geval niet ironisch, zo van kijk nou eens wat je allemaal kunt uithalen met zo'n draak van Twain. Maar van het omgekeerde lijkt evenmin sprake te zijn. Nergens merk je een bijzondere affiniteit met het genre. Het komt eerder over als een handig concept. Bekende liedjes als vehikel voor tamelijk pretentieloze muziek en vooral veel solo's.


Country is muziek van de dik aangezette snik. Iets waarvan je moet houden, maar het is vreemd om die muziek te spelen zonder emotioneel vol op het orgel te gaan. Een hartverscheurend lied als Hank Williams' 'I'm So Lonesome I Could Cry' verandert bij Scofield in een doordeweekse jazzjam. Met dit verschil: Scofield is natuurlijk een uitmuntend gitarist die meer dan eens verbluft. Uit zijn band kwam weinig. Met name het spel van pianist Sullivan Fortner zat vol automatismen. Misschien een verwijzing naar de pianola's in de oude saloons, maar spannend is anders. En zo bleef het allemaal nogal vlak. Met het omspelen van de melodie ging vaak de kern daarvan, de emotie, verloren. Al die spitsvondigheden en franje bespeelden het hoofd en niet dat waar deze muziek hoort, het hart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden