Jasper en de jager

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn 'tuin in ontwikkeling' in de Duitse Eifel.

Jasper was ziek, dat had ik na vijf nachten poepen in de woonkamer wel door. Op een ochtend had ik hem een tik op zijn neus gegeven bij het zien van de drie hopen én het gebruikelijke plasje. Overdag was hij aan de diarree. Durchfall heet dat in het Duits en niet - zoals ik steeds zei - Durchlauf. Durchlaufen doet bijvoorbeeld een koffiezetapparaat. Via buurman Klaus kreeg ik de naam van een dierenarts in Bickendorf. Ik belde op. 'Kommen Sie um fünf', zei hij. Buurman Klaus en ik erheen. Dierenarts Kuntze heeft een ongehoord kleine wachtkamer. Als daar een Newfoundlander zit met zijn baasje is het er propvol. Dus iedereen wacht buiten op zijn beurt: als er een hond in de behandelkamer verdwijnt, gaat het volgende baasje met zijn hond in de wachtkamer zitten. Soms is er een kat.

Buurman Klaus en ik en Jasper zaten in de wachtkamer. Er kwam een enorme Duitser op krukken binnenstiefelen, zijn dochter met een beagle er achteraan. "Dat lijkt me niet zo'n goed idee", zei ik, en Jasper onderstreepte dat door wild te blaffen. Vrouw en hond dropen af, de Duitser ging omstandig zitten. Hij zei achter elkaar ongevraagd een aantal dingen. Ten eerste vond hij Jaspers diervriendelijke tuigje helemaal verkeerd. Hij moest een halsband, en als dat niet 'werkte', een Würgband. Ik zei niets, Jasper blafte maar eens naar de man zijn krukken, mijn hond heeft waarschijnlijk een onplezierig verleden met stokken. Daarna had de man het over een 'roedel' en de baas zijn en onderdanigheid. 'Altmodisch', vond ik kortaf. Vervolgens stelde hij - heel verrassend - een vraag. Wat voor ras het was. Geen ras, zei ik, zonder hem aan te kijken. En waar mocht de hond vandaan komen? 'Griechenland', zei buurman Klaus, die merkte dat ik opgehouden was met praten. Dat maakte de man heel boos. Waarom niet gewoon uit Duitsland?! Er waren hier toch zeker genoeg honden die een nieuw tehuis zochten?! En daar kwam nog eens bij dat die buitenlandse honden allerlei vreselijke ziektes meebrachten. Ik begon te koken.

Gelukkig stak toen dierenarts Kuntze zijn hoofd door de deur, we mochten binnenkomen. Kuntze is ver voorbij de pensioengerechtigde leeftijd, en dus een uitstekend dierenarts. Hij wilde Jasper een thermometer in zijn poepertje steken, de hond gilde alsof hij afgemaakt werd, maar hij beet hem niet. Ik denk dat de Duitser in de wachtkamer vol genoegen meeluisterde. Daarna beklopte en beluisterde hij Jaspers buik. Darmentzündung. Drie spuiten, twee dagen niets eten en vijftien enorme pillen eten.

We reden met zijn drieën weer naar huis. De arme buurman Klaus had een kwartier lang met de man moeten praten. Ik luchtte mijn hart. Vond hij die vent nou ook niet een afgrijselijke hork?

Ach, zei buurman Klaus, een jager.

Klaus is een heel fijne, zachtaardige buurman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden