Japanse tuin, onbedoeld

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Tenminste, als het me lukt de boel spaarzaam te beplanten

Tussen mijn leesreizen hier in Duitsland door, en het al dan niet verschijnen van een vrachtwagen met 7 ton steentjes, het nog steeds niet ontvangen hebben van een offerte voor een nieuwe keuken en het eindelijk voorrijden van Herr Arnoldy met 7 kuub hout (dat lukte tot nu toe niet omdat hij schilders had die hun steiger voor de deur van de schuur hadden geplaatst waardoor de ín de schuur klaarstaande kar met hout niet naar buiten kon), werk ik gestaag verder aan de tuin achter het huis. Zó gestaag dat ik inmiddels vrijwel klaar ben: vier betonnen bakken met gestruikte en planten, twee houten bakken - nog leeg - en een enorme houten bak, ook nog leeg.

Die enorme houten bak moest er komen omdat ik ineens met een overschot aan grond zat. Het geinige is dat die niet geplande grote houten bak, zo'n 2,5 m bij 2,5 m bij 50 cm, nu de hoofdattractie is geworden in een stuk tuin dat zonder dat ik het bedoeld had een soort Japanse tuin is geworden. Tenminste, als het me lukt de boel spaarzaam te beplanten.

Ik kan nauwelijks geloven dat het bijna klaar is, ik herinner me heel goed hoe ik er een jaar geleden tegenopzag als ik dacht aan die wildernis ter hoogte van de dakgoot. Er staat zelfs een twee meter hoge oude elektriciteitspaal met glazen spanningsklos, kunstig in een betonnen sokkeltje dat ik maakte door een emmer kapot te snijden en daar het cement in te storten. Het enige wat me nu nog te doen staat, is de afgevlakte grond tussen de bakken opvullen met Schotter, en die wordt nu eindelijk dinsdag geleverd. Ik zaagde er de dikste tak van de kroosjespruim voor af, zodat de chauffeur niks kapot kan rijden.

Terwijl ik de laatste emmers grond afgroef, kwam er ineens een geel ding te voorschijn. "O, ja!" riep ik, omdat ik wel wist dat ik het mes met het gele heft ooit terug zou vinden. Maanden geleden was ik het ineens kwijt, en ik kan zoiets niet hebben, dus ik heb dagen lopen zoeken. Het is raar, maar ik kan daar 's nachts van wakker liggen, niet zozeer omdat ik gehecht was aan dat onkruidmes, maar omdat ik het niet kan uitstaan dat het weg is.

Toch vergeet ik zulke dingen na verloop van tijd en dat blijkt vaak de beste manier om ermee om te gaan, omdat vrijwel altijd zo'n verloren gewaand voorwerp weer opduikt. Letterlijk, in dit geval. Ik herinnerde me een geliefde lichtblauwe schaatssweater, ook ooit onverklaarbaar zoek, ook maandenlang mee bezig geweest.

Die is overigens nooit teruggevonden, daarom dacht ik er bij het terugvinden van het mes met het gele heft weer aan terug, een tikje melancholiek. Het was dan ook herfst om me heen, met bladeren en wind en knisperende frisheid. Het sokkeltje kan trouwens nog mislukken: ik moet de emmermal nog verwijderen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden