Jankende kat weet haar publiek toch te vervoeren

Florence Foster Jenkins

Regie: Stephen Frears

Met: Meryl Streep, Hugh Grant en Simon Helberg

***

Heel vals zingen, en toch denken dat je een getalenteerde sopraan bent. En op basis van die gedachte een openbaar concert geven in het New Yorkse Carnegie Hall, en compleet uitverkopen.

Het verhaal van de raadselachtige Florence Foster Jenkins (1868-1944) werd al vaker verteld in musicals en een recente Franse film, maar krijgt vertolkt door Meryl Streep, onder regie van Stephen Frears, voor het eerst een grote publieksfilm.

Frears die zich zo langzamerhand een specialist in vrouwenportretten mag noemen (hij maakte de afgelopen jaren films met hoofdrollen voor Julia Roberts, Helen Mirren en Judi Dench) koos er wijselijk voor om niet een heel levensverhaal na te vertellen maar zich te beperken tot de aanloop naar het spraakmakende concert in 1944.

Wat er precies met Florence aan de hand is laat de film in het midden, feit is dat de New Yorkse erfgename en socialite ervan overtuigd is dat ze een prachtige stem heeft. Haar Engelse levensgezel St. Clair Beaufield - fijn puntig gespeeld door Hugh Grant - wil die droom niet verstoren. Hij beschermt haar tegen de akelige waarheid, uit liefde, en omdat ze ziek is, al jaren aan syfilis lijdt (een erfenis van haar eerste echtgenoot).

Zingen is haar grote passie. Als ze op het podium staat bloeit ze op. En ook al brengt ze de beroemde 'Königin der Nacht'-aria uit Mozarts Zauberflöte als een jankende kat, de overgave en oprechtheid waarmee ze zingt, brengt velen in vervoering (onder haar latere fans behoren onder meer Barbra Streisand en David Bowie).

Voor Meryl Streep is het weer zo'n rol om in te parelen. Hoe ze daar staat, een beetje molliger gemaakt, met dat blije hoofd, terwijl ze de ene na de andere valse noot uitstoot. Streep die zelf goed kan zingen, moest er speciaal voor op les.

Het is grappig, zoals ze haar vertolkt, maar ook pijnlijk en droef, zoals Florence almaar in de maling wordt genomen. Je vraagt je ook af hoe ze zo lang in de waan kan blijven, er zijn toch platenopnamen, radio-uitzendingen, en tijdens optredens is er een hoop gehoest en geproest. Sommigen buitelen van het lachen van hun stoel. Maar Madame Florence zoals ze graag genoemd wilde worden, blijft kranig doorzingen, tot de waarheid toch boven tafel komt, en ze kort daarna overlijdt. Het geloof in de droom hield haar al die tijd op de been.

Het is een bizarre geschiedenis die zich ontrolt als een aardige tragikomedie rond 'de slechtste zangeres ter wereld', maar ook niet meer dan dat. Zo moeten de vele interieuropnamen verhullen dat de film niet in New York maar in een Engelse studio werd opgenomen. De dialogen hadden ook best wat pittiger gemogen, maar Stephen Frears maakt zich op zijn 75ste niet meer zo druk, hij vindt het wel goed zo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden