Janis Joplin kreeg een musical, Amy nu ook?

De documentaire over zangeres Amy Winehouse, die deze week in Nederland in première ging, trekt volle zalen. Wat verscheen er eigenlijk allemaal na de dood van dat andere vrouwelijke lid van de 'Club van 27', Janis Joplin?

Gitarist Jimi Hendrix overleed op 18 september 1970 aan een overdosis slaaptabletten. Zangeres Janis Joplin (27) reageerde op totaal eigen wijze op het nieuws van de dood van haar leeftijdgenoot: "Het zal mij benieuwen of ik ook zoveel publiciteit krijg." Ze wist dat haar van drank en drugs doordrenkte bestaan haar fataal zou worden. Dik twee weken later was het zover. Op 4 oktober werd haar lichaam gevonden op een hotelkamer in Hollywood. Een overdosis heroïne was haar fataal geworden.

Daarmee kwam een einde aan een stormachtige carrière. In pakweg drie jaar tijd was de in Texas geboren Joplin uitgegroeid tot icoon van het hippietijdperk, mede dankzij gedenkwaardige optredens tijdens het Monterey- (1967) en het Woodstockfestival (1969) en haar extravagante uitdossingen (overdaad aan sieraden, stukken van veren boa's in het haar).

Joplins dood maakte haar tot een legende. Nog altijd wordt ze geroemd als een van de beste blanke blueszangeressen ooit. Haar vroege overlijden maakte haar postuum lid van de Club van 27, een gezelschap van op hun 27ste gestorven muzikanten met onder anderen Hendrix, Rolling Stones-gitarist Brian Jones, The Doors-frontman Jim Morrison, Nirvana-gitarist/zanger Kurt Cobain en zangeres Amy Winehouse.

De opkomst en ondergang van laatstgenoemde is onderwerp van de documentaire 'Amy' die vooral in haar geboorteland Groot-Brittannië bezoekersrecords breekt.

Ook Joplin stond postuum volop in de belangstelling. De single- en albumverkopen van na de teraardebestelling overtroffen die van ervoor. Het na Joplins dood uitgebrachte 'Pearl' met liedjes als 'Me and Bobby McGee' en 'Mercedes Benz' stond wekenlang bovenaan de Amerikaanse albumlijsten.

De eerste boeken volgden snel. In april 1971 verscheen de biografie 'Janis Joplin: Her life and times' van Deborah Landau. In die eerste jaren maakt vooral Myra Friedman, voormalig pr-medewerker van de zangeres en vriendin, indruk met het voor de National Book Award genomineerde 'Burried alive' (1973). Friedman zag de wilde rockchick Joplin vooral als een indrukwekkende act. Daarachter ging een onzekere, eenzame en vaak wanhopige vrouw schuil.

Een andere vriendin, Peggy Caserta, deed in hetzelfde jaar de wenkbrauwen fronsen met haar 'Going down with Janis'. Ze schreef over de wijze waarop Joplin haar los-vaste vriendin Caserta en zichzelf heroïne toediende. Het injecteren had volgens Caserta 'iets heel seksueels'. "Het was lief, voorzichtig, maar haar gezichtsuitdrukking, haar bewegingen, haar houding gaven het idee dat ze de naald niet alleen als een vervanging voor een pik gebruikte, maar ook als een dodelijk vernietigend wapen." Ook bedgeheimen werden geopenbaard, met details over bijbehorende geluiden, de orgasmen en de tijdsduur: "Janis neuken, zeker wanneer ze dronken of stoned was, duurde vaak de hele nacht."

Andere goede bekenden van Joplin reageerden verdeeld. Joplins bandlid Sam Andrew zette Caserta weg als iets 'tussen een groupie en een echte vriend in'. De publicatie wekte ook de woede van een dealer, die vond dat hij te duidelijk figureerde in 'Down with Janis'. Hij probeerde verhaal te halen bij Caserta en stak, toen hij haar niet kon vinden, een vriendin van de vrouw neer. Ze overleefde het.

In 1974 verscheen de documentaire 'Janis' van regisseur Howard Alk. In 1979 werd Bette Midler genomineerd voor een Oscar in de film 'The Rose'. Ze speelde de fictieve popster Mary Rose Foster, maar vrijwel iedereen begreep dat dit personage en haar belevenissen geïnspireerd waren op Joplin.

In 1992 haalde Laura Joplin herinneringen op aan haar zus in 'Love, Janis'. De titel verwijst naar de brieven van de zangeres aan haar familie. 'Love, Janis' was ook de titel van een musical die later dat decennium het licht zag. Ook die entertainmenttak kan zich in de toekomst nog aan Winehouse wagen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden