Jan Galesloot 'Ik was dokter in een glazen hal vol vlinders'

TEKST DANA PLOEGER FOTO JÖRGEN CARIS

"De nacht is voor mij het moment waarop ik me terugtrek in mijn holletje. Ik voel me geborgen. Even vrij van verantwoordelijkheden en wensen van anderen. Niemand stoort me. Ik kan dan heel actief zijn. Als ik eenmaal in bed lig, droom ik regelmatig. Significante dromen schrijf ik op. Vroeger in een schriftje, tegenwoordig op mijn iPad. Soms zijn ze direct herkenbaar, maar af en toe word ik erdoor gegrepen. Ik blijf dan puzzelen.

Zo droomde ik onlangs dat ik een voetballer was. Ik stond voor open doel, maar nam de bal niet. Twee honden verdwenen met de bal, wat mij radeloos en angstig maakte. Daarna mocht ik een vrije schop nemen, ook die nam ik niet. Ik gaf mezelf vreselijk op mijn kop. Een heel vervelende droom. Zo'n droom deel ik met mijn geliefde en een vriendin die goed dromen kan uitleggen. Waarom neem ik die bal niet? Waar staat die bal voor in mijn echte leven? Ik denk dat ik moed aan het verzamelen ben om die vrije schop wel degelijk te nemen, waar die dan ook voor staat.

Een andere droom is een rode draad in mijn leven geworden. Tien jaar geleden droomde ik dat ik dokter was in een medisch centrum met een grote glazen hal vol vogels en vlinders. Het rook heerlijk; er waren fonteinen en prieeltjes. Patiënten kwamen binnen en kregen diverse therapieën en gesprekken, voordat ze bij mijn spreekuur aankwamen. Op dat moment waren ze al voor driekwart beter. Ik sprak ze nog even, waarna ze genezen het pand verlieten.

Die droom jaag ik sindsdien na. Ik geloof in zo'n brede, holistische aanpak. Daarom is mijn praktijk ook anders georganiseerd dan bij de meeste huisartsen. Patiënten komen eerst bij een verpleegkundige en die roept mij of mijn collega-arts er zo nodig bij. Ik blijf eindverantwoordelijk, maar doe niet het volledige consult. Dat werkt efficiënter en goedkoper. Dat blijkt ook uit positieve reacties van zorgverzekeraars op mijn aanpak. Mijn overtuiging is dat artsen eigenlijk een beetje van patiënten af moeten blijven. Wel raad geven en helpen, maar niet alles medisch vertalen. Pijn is soms pijn, spanning is soms spanning. Patiënten moeten ook zelf naar hun klachten kijken en die willen veranderen. Moderne artsen spreken patiënten te weinig aan op hun zelfhelende krachten.

Volgend jaar komt mijn droom echt uit: ik open een nieuwe praktijk in Hillesluis met veel glas en natuur. Echte vogels en vlinders laten rondvliegen wordt lastig, maar misschien laat ik wel vogelgeluiden horen. Een spannend project, zowel persoonlijk als zakelijk. Met andere therapeuten de innerlijke kracht oproepen van mensen, zodat ze zich deels zelf kunnen genezen. Met sobere, natuurlijke hulpmiddelen."

Jan Galesloot (65) is dertig jaar huisarts in de Rotterdamse achterstandswijk Hillesluis. In zijn praktijk Mozaïek werkt hij samen met verpleegkundigen, GGZ-medewerkers en praktijkondersteuners. Volgend jaar opent hij een nieuwe praktijk.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden