JAN DES BOUVRIE

“Toen ik me vanmorgen wilde aankleden, miste ik een stropdas. Ik zie nu dat-ie hier hangt, in mijn eigen paviljoentje op Binnenhuis. Hebben ze leuk gedaan, hè? Ik had mijn mensen precies verteld hoe ze het moesten inrichten en dat hebben ze perfect gedaan. Met nog vier bekende Nederlanders, Paul Fagel, Sheila de Vries, Ans Markus en Paulien Huizinga mocht ik mijn eigen smaak op het gebied van huis en interieur, mode, eten en kunst presenteren.

Nou, je ziet dat ik erg van pasta's houd en val op mooie, goed gesneden pakken. En natuurlijk staan hier mijn eigen witte stoeltjes, die ik speciaal voor de Bijenkorf heb ontworpen. Ik ben dol op wit en lichte kleuren. Het aardige van dit stoeltje is dat je het aan de eettafel kunt schuiven, maar dat het ook in de zithoek past. Nou eens even kijken wat de smaak van de anderen is. Leuk, Ans Markus heeft een van mijn witte eettafels en bijbehorende witte stoelen gekozen en mijn grote witte vazen. Grappig dat ze dat kleine tafeltje van mij als een soort schildersezel gebruikt. Paul Fagel zal wel een grote eettafel hebben, denk ik. Even kijken, inderdaad, die komt ook uit het Arsenaal. Heel goeie keus, want dit is echt een fantastische tafel om lang aan na te tafelen. Als ik nou nog even naar mijn eigen interieurtje kijk, valt me op dat ik eigenlijk een heel simpele smaak heb. Geen toeters en bellen, strakke heldere lijnen. Nee, ik ga hier niemands smaak zitten afkatten. Laten we 't zo formuleren: ik zie op Binnenhuis ook dingen die anders hadden gekund. Wat ik echt verafschuw zijn meubels waarvan afstraalt dat ze duur zijn. Het valt me vaak op dat juist mensen met veel geld zo'n slechte smaak hebben en kiezen voor protserige meubels. Je huis goed inrichten hoeft niet duur te zijn. Mijn ontwerpen zijn ook niet duur. Het komt door mijn naam dat mensen denken dat ik onbetaalbaar ben. Des Bouvrie klinkt elitair, maar ik stam gewoon van de Hugenoten af.

Zeven jaar geleden ben ik voor 't eerst betrokken bij de organisatie van Binnenhuis, een van de grootste interieurbeurzen in Nederland. Nu ik hier rondloop, valt me op dat de kwaliteit de afgelopen jaren zo sterk is verbeterd. Eiken zie je haast niet meer. Ik heb op zich niks tegen eiken. Ik heb zelf wit gebleekte eiken eetkamerstoeltjes. Maar dat dikke en donkere eiken vind ik afschuwelijk. Dat Nederlanders hun huis met meer smaak inrichten, is ook wel een beetje aan mij te danken. Ik heb de interieurs lichter en toegankelijker gemaakt, beweeglijker ook. Maar vlak de invloed van Ikea en de woonbladen ook niet uit. Mensen hebben ontdekt dat je wat speelser met je interieur moet omgaan. Ga eens lekker schuiven en gooi maar een heleboel prullen weg. Durf nieuw en antiek te combineren. Door mijn woonprogramma op televisie zien de mensen dat een metamorfose van je huis niet kostbaar en tijdrovend hoeft te zijn. Het gevolg van dat programma is overigens wel dat ik voortdurend aangeklampt wordt door mensen die vragen of ik een keer bij hen thuis wil komen kijken. Nee, ik vind het niet erg om een bekende Nederlander te zijn. Ik ben een middenstander, een commercieel mens. Mijn ouders hadden een meubelzaak in Bussum en mij is met de paplepel ingegoten dat je altijd vriendelijk moet zijn voor je klanten. Dat hoort erbij en als ik dat niet prettig vind, moet ik hier weggaan. Maar dat zal ik nooit doen, want ik ben dol op Nederland.

Ik heb het gevoel dat ik na jaren keihard werken nu het stadium heb bereikt dat mij altijd voor ogen stond. Ik heb design bereikbaar gemaakt voor de gewone man. Nee, ik heb daarvoor absoluut geen concessies gedaan. Toen ik jaren geleden het witte interieur introduceerde, was daar geen droog brood in te verdienen. Ik reed 's morgens tot elf uur paard, omdat ik geen barst te doen had. Ik zit nooit zielig in een hoekje, ook niet als het tegenzit. Ik ben een levensgenieter, onder alle omstandigheden. Ik heb vastgehouden aan het wit tot mensen het mooi begonnen te vinden en ben niet gezwicht voor de kritiek. Ik sta nu ook in de Wehkamp-gids met gordijnen en tapijten. Ik vond het fantastisch dat ze me vroegen en heb geen seconde gedacht: nu moet ik eventjes rekening houden met de gemiddelde smaak van het Wehkamp-publiek. Ik heb gewoon gemaakt wat ik zelf ook mooi vind en waarmee ik voor de dag durf te komen. En het slaat me aan! Kennelijk is nu ook de man in de straat rijp voor mooie en goede ontwerpen. Het is een misvatting om te denken dat design elitair is. Ik steek evenveel energie in een gordijn voor de Wehkamp als in een fauteuiltje voor de Bijenkorf.

Ik ben trouwens erg blij met de fusie van KBB en Vendex. De Bijenkorf was toch een beetje aan het afzakken. Er komt nu waarschijnlijk meer geld om de Bijenkorf weer op het niveau te brengen waar ze hoort. De Bijenkorf is uniek en dat moet zo blijven. Met Vendex is daar meer zicht op. Hé, kijk eens, daar staat mijn Bruynzeel-keuken. Bruynzeel bestaat 100 jaar en vroeg me een betaalbare jubileumkeuken te ontwerpen. Ik heb gekozen voor de combinatie van beuken en wit. Fantastisch mooi is dat. Dát bedoel ik nou met design bereikbaar maken voor iedereen.

Ik word wel eens een beetje gek van mezelf. Dat gaat maar door en het houdt maar niet op. Ik bedenk altijd weer iets nieuws. 's Morgens om 6 uur ben ik klaar wakker en dan ga ik zitten tekenen met een glaasje water erbij. Meestal komt onze dochter Bo van 10 erbij zitten. Ze tekent fantastisch. Samen zijn we nu al een maand bezig om haar kamer te veranderen op papier en het wordt nog steeds mooier. Ik kan echt genieten van de rust 's morgens. Het is zo heerlijk om de zon te zien opgaan. Om 8 uur ontbijten we met z'n viertjes. Monique en ik vinden het belangrijk om tenminste één keer per dag samen te eten met Bo en ons Jantje van 4. Dat is ook een trend hoor, dat het familieleven steeds belangrijker wordt. Naarmate het buiten onaantrekkelijker wordt, gaan we het in huis gezelliger maken en langer aan tafel zitten. We hechten ook aan een rustig begin omdat het de rest van de dag altijd hectisch is. Monique werkt mee in de zaak. Ze is heel goed in stoffen en ik betrek haar altijd in interieuradviezen. Een vrouwelijke touch is onmisbaar. Ik ben veel op pad, vaak in het buitenland. Daar richt ik huizen in van Nederlanders. Na vijf jaar bellen ze me vaak weer, omdat ze teruggaan naar Nederland. Heel herkenbaar, want ik zou ook niet kunnen aarden buiten dit landje.

Doordat ik op zoveel fronten actief ben, beperk ik me steeds meer tot de grote lijnen. Ik maak het ontwerp en de rangschikking, daar ben ik heel sterk in; de uitvoering laat ik aan anderen over. 's Avonds ben ik weinig thuis. De weekeinden probeer ik wel vrij te houden en ook de schoolvakanties. Vaak brengen we die door in ons huis in Zuid-Frankrijk. Daar teken ik ook heel veel. Eigenlijk ben ik altijd aan het tekenen. Hoe vaak ik niet de auto even stilzet om snel een krabbeltje te maken. Alles wat met wonen en interieur heeft te maken, boeit me. Ik heb nu ook een complete badkamerlijn ontworpen en waag me zelfs aan keukenapparatuur. En voor een fabriek in China, de allergrootste van de wereld, heb ik een fan ontworpen, zo'n draaiend ding aan het plafond. Verder ga ik de Arsenaal-formule uitbreiden naar Grave, waar ik het oude arsenaal kan kopen. Met Schiedam zijn de onderhandelingen over de aankoop van de oude korenbeurs ver gevorderd. Mijn allernieuwste uitdaging is dat ik nu ook naar buiten ga. Tuininrichting en -ontwerp deed ik al, maar in Almere komt een wijkje met 34 door mij ontworpen huizen met veranda's. Ik erger me zo vaak aan de slechte indeling van huizen, dat ik dacht: nu doe ik het gewoon zelf een keer meteen goed. In mijn huizen vind je bijvoorbeeld geen deur recht tegenover de open haard, zodat je daar een lekkere bank kunt neerzetten. Zo raar is het niet hoor, dat een interieurarchitect ook huizen gaat ontwerpen. Rietveld en Berlage deden dat ook.

Zullen we even koffie drinken? Wel deprimerend al dat grijs in dit restaurantje, hè. Ik zou ook onmiddellijk die grauwe lappen aan het plafond vervangen door witte doeken. En natuurlijk mooie vouwgordijnen om het kille buitenlicht te verzachten. Een paar simpele ingrepen en je kent het niet terug. Dat heb ik van m'n moeder. Die kan ook van niets iets maken. Als een bank haar niet beviel, zaagde ze er rustig de pootjes af en gooide ze er een mooie doek overheen. Weet je wat ze hier volgend jaar op Binnenhuis ook moeten doen? De hele kunstacademie loslaten om het publiek woonadviezen te geven. Leren die jongens en meisjes ook meteen met mensen om te gaan.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden