’Jacques Brel is een meesterverteller’

"Het moet eigen zijn, want zijn liedjes zijn al zo vaak gebracht, waarom zouden wij dat nu nog eens doen?" (Trouw)

Het Vlaamse talent Riet Muylaert zingt in ’Brellando’ de chansons van Jacques Brel, maar wel op haar eigen manier. ’Les Bonbons’ wordt zo ’Hebt ge pralinekes voor me mee’.

In de muziektheatervoorstelling ’Brellando’ staan Fernando Lameirinhas, Riet Muylaert en Paul de Munnik samen op het podium, met de muziek van Jacques Brel als uitgangspunt. Een intieme avond vol mooie liedjes, vrolijke verhalen en melancholische muziek.

De arrangementen van de Portugees Lameirinhas zorgen voor een flinke portie zuidelijke passie, zodat niet alleen de chansons van Brel, maar ook de eigen nummers van de drie een nieuwe klank krijgen. De voorstelling is een prachtig kleinood, waarin met name het talent van de Vlaamse Muylaert opvalt. Tijd voor een nadere kennismaking.

Ze bekent dat ze licht verbaasd is over deze aandacht, meestal is het namelijk De Munnik – bekend van het duo Acda en De Munnik – die de interviews doet.

Riet Muylaert (33): „Ik ken Fernando van een project dat we samen hebben gedaan met Stef Bos. Hij hoorde me zingen en zei: ’Ik ben bezig met een programma rond Brel, ik heb al een mannelijke zanger en zoek nog een vrouwelijke aanvulling. Ik denk dat jij er goed bij zou passen.’ We zijn met zijn drieën gaan eten en daarna een dag gaan werken om te kijken of het klikte. Ik kwam bij Paul thuis en zag allemaal gouden platen aan de muur hangen. Toch eens googelen, dacht ik nog. Ik heb nu wel door dat hij in Nederland gigantisch populair is.”

Ze vonden elkaar in hun liefde voor Brel. Dat was ook het uitgangspunt, vertelt Muylaert. „We brengen allemaal onze eigen persoonlijkheid mee en hebben onze eigen benadering van het werk van Brel. Het moet eigen zijn, want zijn liedjes zijn al zo vaak gebracht, waarom zouden wij dat nu nog eens doen? Die eigenheid maakt het verschil. Daarom zitten er ook eigen vertalingen in. Fernando heeft Portugese teksten gemaakt, Paul en ik Nederlandse.” Zo wordt ’Les Bonbons’ van Brel bijvoorbeeld ’Hebt ge pralinekes voor me mee’.

Waarom is Jacques Brel, die stierf in 1978, nog steeds zo populair? Muylaert denkt dat het hem zit in de overgave en intentie van de zanger. „Het is zo mooi om te zien hoe hij helemaal verdwijnt in een nummer. Je hangt aan zijn lippen, hij is een meesterverteller. De tekst staat centraal, zonder dat de muziek ervoor onder doet. Hij dwingt af: luister naar me, ik zeg het je. Er zit zoveel passie in die man. Dat uit hij heel fysiek. Sommigen zullen dat ’pathos’ noemen, maar dat heeft voor mij een negatieve bijklank. Tegenwoordig is het mode om alles zo stoer, koel en ingehouden mogelijk te brengen, terwijl het zo mooi is om emotie te tonen. Ik houd daar erg van.”

’Brellando’ is slechts een uitstapje voor de Vlaamse, die in het dagelijks leven de band JackoBond aanvoert. De ongewone naam komt van het e-mailadres van haar neef. „Zijn bijnaam is ’Jacko’ en hij is fan van James Bond. Ik vind het grappig en mysterieus.”

Onlangs verscheen hun tweede cd, ’Als ik van u was’. Wonderschone Vlaamstalige kleinkunstnummers in singer/songwriter-stijl, die tegen de pop aanschuren. Waarin, net als bij Brel, de tekst voorop staat, maar de muziek er niet voor onder doet. Muylaert schrijft de teksten en de muziek zelf. „Het gaat over mijn leven en mijn visie op de dingen. Ik schrijf veel over de liefde. Jammer genoeg.” Muylaert lacht. „Ik zou het wel anders willen, maar... relaties, niet alleen met uw lief, maar ook met uw vrienden, intrigeren mij. Voor deze cd heb ik mezelf streng toegesproken: ’Kom op, Riet, nu niet alleen maar liefdesliedjes schrijven.’ Dat is gelukt. Er staan drie nummers op die niet over de liefde gaan, maar over mensen met meningen.”

Riet Muylaert studeerde Germaanse talen en zou daarna gaan werken op de redactie van een tv-programma. Maar in haar hart leefde de wens om eigen liedjes te schrijven en daarmee op te treden.

In het diepste geheim deed ze toelatingsexamen voor de Studio Herman Teirlinck, de Vlaamse Kleinkunstacademie, zonder dat ze een instrument kon bespelen of zelfs maar een liedje had geschreven.

Ze werd aangenomen omdat men ’een vermoeden van talent’ zag en haar ’de kans wilde geven dat te ontwikkelen’. „Het eerste jaar van de opleiding heb ik mij afgevraagd: wat doe ik hier?” Muylaert zucht diep. „Ik dacht: kan ik het verschil maken? Ik vind het fijn wat ik doe, maar zitten de mensen hierop te wachten? In het begin durfde ik bijna niet het toneel op. Al die mensen erbij vond ik angstaanjagend. Ik zat liever in mijn eentje in een kamertje achter de piano. Op zeker moment kwam de omslag. Nu probeer ik zoveel mogelijk mezelf te zijn, met blunders en de soms rare dingen die ik zeg. Ik merk dat mensen dat waarderen. We worden steeds bekender, er is publiek voor mijn liedjes en dat is fijn. Ik leef van binnen op wolkjes.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden