Jacopo Godani gebruikt zijn woede als drijvende kracht in de studio.

In de studio van het Nederlands Dans Theater (NDT) repeteert de Italiaanse choreograaf Jacopo Godani aan een trio. Twee dansers moeten zich in ultrarap tempo verplaatsen, een danseres kronkelt om haar as, vervaarlijk hangt ze tussen hen in.

„Be real”, geeft Godani als aanwijzing mee, „dans écht, communiceer met me.” De stijl waarmee de choreograaf de afgelopen jaren zijn weg wist te vinden tot alle gerenommeerde danspodia, is duidelijk aanwezig. Animaal, complex, duister: een verontrustende en intense vertaling van wat zich afspeelt in de krochten van het menselijk bewustzijn. Gedeconstrueerde grensoprekkende bewegingen die het uiterste van de dansers vergen. Fysiek, maar ook mentaal. Godani: „Ik ben wars van bullshit. Mijn dansers moeten echte mensen zijn en niet alleen dansen vanuit een bepaalde esthetiek en ’doen alsof’.”

Tot ver in 2008 is Jacopo Godani (39) volgeboekt met choreografieopdrachten. The Royal Danish Ballet, Scala in Milaan, Ballet du Capitole de Toulouse, Cedar Lake in de Verenigde Staten: zeker niet de minste gezelschappen zitten te springen om met hem te werken.

Jacopo Godani is nu neergestreken bij het Nederlands Dans Theater, waar zijn ’Symptoms of Development’ onderdeel is van het programma ’Wings of Wax’ dat morgen in première gaat.

De choreograaf is een dansmaker uit de ’stal’ van de grote dansvernieuwer William Forsythe en de tien jaar die Godani als gezichtsbepalende danser bij Forsythe’s Ballett Frankfurt heeft doorgebracht, bepaalden in hoge mate zijn opvattingen over dans. „Het dansen bij Forsythe was mijn grote droom. Alles wat ik van hem zag, greep me bij mijn strot. Een ervaring die ik met dans zo nog niet eerder had gehad.”

In de Forsythe-gelederen kwam de bij Maurice Béjart geschoolde danser terecht in een wereld van vrije geesten waarin in tegenstelling tot de ’traditionele’ balletwereld, niet angstvallig een traditie in stand werd gehouden. Godani: „Als danser werd er door Forsythe van je verwacht jezelf los te breken, voor jezelf te denken, persoonlijk gewicht te geven aan wat je op het podium doet.”

Forsythe wist het academische ballet daarmee de moderne tijd in te loodsen en Godani doet er als choreograaf graag een schepje bovenop. Hij ziet het als zijn missie om af te rekenen met oppervlakkige dans, dans voor de dans alleen. „Steeds minder ben ik bezig met hoe het er esthetisch uitziet. Ik word moe van het soort dans dat alleen maar mooi wil zijn. Mijn werk is een reflectie van mijn leven en die van de dansers; als één grote intense ervaring wat iets moet zeggen over hoe we leven, hoe we in de maatschappij staan. Ik probeer daarom dingen controversieel te benaderen, dans ’ballen’ te geven.” Godanis’ dansers moeten de toeschouwer in hun universum trekken en dat hoeft er voor de choreograaf niet altijd uit te zien alsof er heel hard wordt gewerkt. „Dans hoeft niet per se een ’hard fuck’ te zijn. Soms wil ik juist iets delicaats, iets breekbaars laten zien. Een danser kan ook iets krachtigs uitstralen zonder zijn spieren te gebruiken.”

Na de twee eerdere werken die hij voor het Nederlands Dans Theater maakte, bevat ook ’Symptoms of Development’ een onderliggende inhoudelijke boodschap: het afrekenen met ’het conformisme aan middelmatig leven’, aldus Godani. „Het is toch idioot dat er dingen gebeuren die eigenlijk niemand wil, zoals de oorlog in Irak, en dat we ons maar laten manipuleren om er vooral niet tegen in actie te komen. Ondertussen creëren we zo met zijn allen een afschuwelijke wereld. Met mijn werk wil ik mensen wakker schudden, ze bewust maken dat ze voor zichzelf kunnen denken.”

Een politiek manifest is zijn werk echter niet, daarvoor werkt Godani te intuïtief. „Ik breng mijn woede mee naar de repetitiestudio, gebruik het als drijvende kracht in het creatieproces. Ik laat het er gewoon uitkomen, mijn dans is een direct statement van wat ik voel en denk.”

Het statement dat Godani voor ogen heeft moet bovenal een tegenwicht bieden aan wat hij noemt ’de absorberende werking van de lage cultuur’. „De zoveelste ’Big Brother’, ’Idols’ die helemaal niets kunnen en toch door de massa op handen worden gedragen. Alles is gericht op makkelijk vermaak. Als er een beetje geneukt kan worden en er iets bij gedronken, dan is het al snel goed. Ook in de media is steeds minder ruimte voor daadwerkelijke betrokkenheid, echte persoonlijke bewustwording en spirituele groei.”

Als voorbeeld noemt Godani de afnemende aandacht voor dans als kunstvorm. „Zelfs op een zender als Arte wordt er nauwelijks geld voor vrijgemaakt. Terwijl dans juist zo’n bijzonder instrument is om de verbinding tussen geest en het fysieke te leggen, het mysterie van het leven een beetje inzichtelijk te krijgen.”

Het vermoeit deze ’rebel with a cause’ wel eens om tegen de stroom in te zwemmen. Steeds vaker kent Godani momenten van twijfel of hij niet beter kan stoppen met het maken van dans. „Voorop loop ik om te schreeuwen dat er méér is dan plat entertainment en middelmaat. Maar dan kijk ik achterom en zie de mensen alle richtingen oprennen, behalve de richting die ik voor ogen heb. Het begint steeds meer op een gelopen race te lijken. Dat maakt me wel wanhopig, maar ik moet doorgaan met ’kick some ass.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden