Jacht op talenten

'Amira, 9 jaar oud, gaat naar Las Vegas'. Dit verontrustende berichtje trof ik aan op de website van RTL. Mijn dochter is ook negen, en ik moet er niet aan denken dat ze naar Las Vegas zou gaan. Maar ja, er zijn grote verschillen. Mijn dochter zingt geen aria's van Puccini, noch heeft zij miljoenen Nederlanders betoverd en van Gordon een aaipoes gemaakt. Dan ben je wel toe aan een nieuwe uitdaging, als talentje. Las Vegas schijnt dan een logische stap te zijn.

Holland's Got Talent is leuk en aardig, maar op school hebben wij natuurlijk onze eigen talentenshow. RTL en Gordon komen er bij ons niet in. 'Rijnlands Lyceum Open Podium', zo noemen wij het evenement. Vlak voor de vakantie was er weer een editie. De laatste jaren merk ik dat de deelnemertjes van ons Open Podium veel opsteken van al die talentenjachten op televisie. Er is meer spanning, ik zie maniertjes zoals koket met de microfoon doen, de ogen ten hemel richten, en elkaar knuffelen na afloop, liefst nog tijdens het applaus.

Stiekem ben ik blij dat er ook leerlingen zijn die de kunst van het schmieren nog niet hebben afgekeken van tv. Zoals Hakan en Yassin, de Turkse tweeling. Ze deden samen een rap. Een schitterende aanblik, twee identieke rappers naast elkaar op het podium. Ze droegen allebei een grijze spencer. 'Weet je dat ik ze uit elkaar kan houden?' fluisterde een collega. 'De ene is namelijk wat dikker in het gezicht.' 'Is die dikkere dan Hakan of Yassin?' vroeg ik. Dat wist hij niet.

Ze grepen net naast de prijzen.

Sydney en Noa (14) kregen de prijs voor het 'Grootste Talent', met een prachtige moderne dans. De prijs voor de 'Beste Act' was voor het tweede jaar op rij voor mijn helden uit vijf havo, met de goedlachse Teun als frontman, die beter zingt dan Robbie Williams en stukken minder aanstellerig is. De rector reikte de prijzen uit. Hij is onze Gordon - iedereen lijkt een beetje bang voor hem, ook al heeft hij nooit iemand met opzet beledigd. De winnaars gaan met hem op de foto. Ze proberen te lachen. Iedereen klapt, en dan is het afgelopen.

Het klinkt, als ik het zo opschrijf, een beetje oubollig. Alsof ik, de organisator, de enige ben die niks wil leren van hippe tv-programma's. Alsof er geen vooruitgang bestaat.

Ach, de vooruitgang. Een leraar is haar trouwste slaaf.

Hip of niet, op het Open Podium staan ónze kinderen. Hoe bijzonder Amira ook is - dít zijn onze sterren. Ze stralen helderder, want ze staan dichterbij. Het is onmogelijk er niet vrolijk van te worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden