Review

Ja, maak dat de kat wijs

Sommige mensen vinden geen rust in hun graf omdat er almaar wordt gewroet in de omstandigheden van hun dood. Neem John Kennedy, Marilyn Monroe, Mathilde Willink - bien étonnés de se trouver ensemble. Tomas Ross, die tegenwoordig lijkt te schrijven met de snelheid van het licht, heeft Mathilde bij de kop genomen.

Een flatteus portret werd het niet - en uit eigen aanschouwing kan ik mededelen dat dit geen dwaalmening is. Een van Ross' personages zegt: ,,Wat zag die Willink in vredesnaam in dat mens?'' en zo is het maar net. Ik heb ze een paar keer gezien in de schouwburg, zij in zo'n malle jurk van Fong Leng van minstens twaalfduizend gulden (toen!) die nooit gewassen mocht worden en hij een eindje achter haar aan, als een hondje dat net een trap heeft gehad - och heden!

Tomas Ross heeft, naar beproefd gebruik, een roerommetje gemaakt van feiten en fictie, gelardeerd met menig zowel authentiek als verzonnen persoon. Wanneer het boek begint krijgt een zekere Emiel Faber, oud-geschiedenisleraar, in zijn ziekenhuisbed een stapeltje oude kranten van zijn gewezen kamergenoot. Maar het blijken geen oude kranten te zijn doch knipsels over de dood van Mathilde Willink. En er is een schrift bij, een soort biografie, waaruit blijkt dat de eigenaar niet aan Mathilde's officiële doodsoorzaak, zelfmoord, geloofde, maar moord vermoedde.

Het schrift blijkt zeer in trek: het duurt niet lang of de argeloze Faber is het middelpunt van een complot, waarbij artistocratie en penoze elkaar de hand reiken. So far, so good. De eigenaar van het schrift, een oud-politieman, sterft onder verdachte omstandigheden; zijn dochter, een dure callgirl, verschijnt op het toneel, er worden oude compromitterende liefdesbrieven gevonden; autoriteiten die de integriteit zelve leken waren zo rot als een mispel; enfin, de plot verdicht zich. Wellicht rondom Mathilde, want die heeft zich na de scheiding van Willink in de drugsscene begeven en was misschien niet wars van chantage. En net als je denkt: 'Wat zal het worden?' tovert

Tomas Ross een onbekende man-met-hoed te voorschijn, die om onbekende redenen Mathilde om zeep helpt. Ja, maak dat de kat wijs, denk je. Ga op het dak zitten. Je zuster op een houtvlot. Ga fietsen. Zo lust ik er nog wel een. Maar dat zijn loze kreten. Want eigenlijk slaan ze niet op dit einde: Ross had honderd climaxen kunnen verzinnen die ons hoofdschuddend achterlieten in gerede en gerechtvaardigde twijfel, maar zo'n deus ex machina... hij verwacht blijkbaar helemaal niet dat je hem, gelooft. Dat is gemakzucht, dat is goedkoop.

We eindigen met een heugelijk bericht. Een van de allerbeste thrillers van het afgelopen jaar is vertaald onder de titel 'De blinde van Sevilla.' Hoera!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden