Italië | Ernest van der Kwast

'In de afzondering van Alto Adige kan ik echt meters maken'

De afgelopen jaren woonde u in Italië. Hoe kwam dat?
"Nou, Italië. Zuid-Tirol hoort daar officieel wel bij, maar het is een heel eigen gebied. Complex, met een roerige geschiedenis en meerdere talen: Italiaans, Duits en zelfs ook Reto-Romaans. Een van de mooiste plekken ter wereld. In de winter kun je skiën, in de zomer zwemmen in bergmeertjes. Nu zijn er kersen en abrikozen, in september appels en vijgen. Echt een soort luilekkerland."

Hoe kwam u daar terecht?
"De eerste keer dat ik hier kwam, studeerde ik fiscale economie in Rotterdam en wilde gewoon op een rustige plek schrijven. Via via kende ik een gravin met een prachtig stadspalazzo in Bolzano. Daar heb ik toen vijf maanden gelogeerd en geschreven. Daarna ben ik er vaak terug geweest, en ben mijn vriendin tegengekomen die uit dit gebied komt."

En kunt u daar aarden?
"Geef mij wat elektriciteit voor mijn laptop, en ik kan overal wel aarden."

Echt?
"Het enige wat ik hier soms mis, is cultuur. Het is wel een berggebied, een beetje narrowminded. Kunst, als die er al is, gaat al snel over talen of bergen - een interessante theatervoorstelling zul je hier niet snel aantreffen. Mede daarom zijn we nu weer in Rotterdam gaan wonen, al is de ziel op sommige dagen nog wel in de bergen."

Hoe kijken de bewoners van Alto Adige tegen u aan?
"Ze zijn heel vriendelijk, en ik ging bijvoorbeeld ook wel turnen met oude mannen uit het dorp. Maar vreemd vinden ze me wel. Iedereen hier werkt met zijn handen: als boer, of slager, of metselaar. Mensen dachten dat ik de loterij had gewonnen: ik werk altijd vroeg en ga 's middags fietsen of zwemmen met mijn kinderen. Ze zagen me nooit werken. Maar toen 'Mama Tandoori' een succes werd en hier cameraploegen en fotografen kwamen, heb ik opgebiecht dat ik schrijver ben."

Werkt u daar beter dan in Nederland?
"Het is anders. In Nederland is er natuurlijk altijd veel afleiding: ik ben freelancer, dus er komen altijd allerlei dingen op me af die ook moeten gebeuren. Maar ik versplinter er een beetje en daar worstel ik mee. In de afzondering van Alto Adige kan ik echt meters maken."

Zou u daar permanent willen wonen?
"Voor de toekomst zou ik dat toch wel willen overwegen, ja."

Ernest van der Kwast (Bombay, 1981) debuteerde in 2005 met 'Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen'. Zijn autobiografische roman 'Mama Tandoori' was een bestseller. Zijn laatste boek, 'Giovanna's navel' bestaat uit een novelle en vier korte verhalen die alle in Zuid-Tirol spelen, waar hij de afgelopen jaren woonde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden