Israelische actie geen brute, betekenisloze 'afrekening' met Hezbollah

De auteur is directeur van Cidi, Centrum voor Informatie en Documentatie Israel.

Bij mijn weten speelt terminologie, en de manipulatie ervan, nergens zo'n grote rol als in de discussies over het Midden-Oostenconflict. Over de vraag of de roemruchte Veiligheidsraadresolutie 242 Israel de plicht oplegt om zich, in ruil voor vrede, terug te trekken uit de bezette gebieden of uit bezet gebied zijn boeken volgeschreven. Zij die de Arabische zienswijze zijn toegedaan zullen steevast het lidwoord 'de' blijven hanteren, terwijl de op Israel koersenden precies het tegenovergestelde doen. Welk een wereld van ideologisch verschil spreekt er niet uit de termen: sji'itische terroristen, sji'itische guerrilla's, of zelfs sji'itische verzetsstrijders, als er bericht wordt over gewapende milities die het noorden van Israel onveilig maken! Ook uit het gebruik van de begrippen 'bezette gebieden' of 'Judea en Samaria' kan men vrij nauwkeurig opmaken waar iemand politiek staat.

Doelbewust hebben de achtereenvolgende Likoedregeringen in Israel voor de term 'Judea en Samaria' gekozen om aldus de historische joodse aanspraken op deze gebieden te bekrachtigen.

Dit politieke spel met woorden is vorige week verrijkt met een artikel van prof. A. Wessels in Trouw over het zwaar getroffen Libanon na het Israelische optreden tegen de fundamentalistische Hezbollah-strijders. Wessels introduceert hierin een nieuwe, ook wel door enkele Nederlandse journalisten, gehanteerde term voor de Israelische actie: de operatie 'Afrekening'. Door deze benaming en ook de betekenis die hij blijkens de teneur van zijn artikel aan deze benaming hecht, lijkt het erop dat het Israelische optreden in Libanon een afrekening (het vereffenen van een rekening) met Hezbollah tot doel had. Dat is om twee redenen onjuist.

De Israelische actie heeft vanaf de eerste dag de Hebreeuwse naam Operatie 'din wecheshbon' meegekregen. De dichtstbijzijnde vertaling hiervan is 'Operatie Rekening en Verantwoording'. In het Hebreeuws is dit een bekende term voor bijvoorbeeld het vaststellen van jaarstukken van een onderneming of van een organisatie. De Engelstalige pers heeft 'din wecheshbon' omschreven als Operatie Accountability, hetgeen het beste als Operatie Verantwoordelijkheid of Operatie Toerekenbaarheid vertaald kan worden. Geen van deze begrippen, hoe slecht ze ook in het Nederlands bruikbaar zijn, heeft iets van doen met de afrekening door Israel, die Wessels kennelijk voor ogen stond. Wessels' bezorgdheid om het leed van de bevolking in Zuid-Libanon is begrijpelijk, maar dat ontslaat hem nog niet van de wetenschappelijke plicht de juiste terminologie te gebruiken.

Ook politiek is Wessels redenering aanvechtbaar. Hij stelt dat de “actie Afrekening” geen vrede zal brengen voor Galilea of Israel. “Problemen los je niet op door ze weg te bombarderen.” Israel heeft echter nooit de illusie gehad met zijn actie vrede teweeg te brengen. Rabin was slechts uit op een stopzetting van de beschietingen en aanvallen door de Hezbollah op het noorden van Israel. Keer op keer heeft Rabin de Libanezen en Syriers, de feitelijke machthebbers in Libanon, gewaarschuwd dat Israel de acties van de Hezbollah niet langer duldt.

Twee weken voor het begin van de operatie Rekening en Verantwoording heeft de Amerikaanse bemiddelaar Dennis Ross aan de regering in Damascus de boodschap overgebracht dat Israel de beschietingen niet langer zal tolereren. Intussen werden Israelische militaire versterkingen naar de zogenaamde Veiligheidszone in het zuiden van Libanon gestuurd. Beiroet en Damascus zwegen. De Syriers ondernamen evenmin iets tegen de Iraanse wapenleveranties via Syrie aan de Hezbollah. Het is oprecht treurig, dat pas na de helse Israelische beschietingen waardoor ruim 300.000 Libanezen moesten vluchten, de Syriers en Libanezen besloten op Israels verzoeken in te gaan.

De Iraanse wapenleveranties aan Hezbollah zijn nu gestopt. Het Libanese leger is bezig posities in het Zuiden in te nemen en zelfs de Hezbollah heeft beloofd niet langer op het noorden van Israel te schieten. Dat was ook eerder, zonder bloedvergieten, mogelijk geweest.

Het creeren van deze rust aan de noordgrens en het verantwoordelijk stellen van Libanon en Syrie daarvoor was het doel van Israel. En niet een brute en betekenisloze 'afrekening' met Sji'itische fundamentalisten, die in hun haat tegen Israel toch niet te bekeren zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden