Israëlisch commando stuit op vrijend stel

ANSARIA (Zuid-Libanon) - Het is een bizar verhaal, maar er gebeuren wel meer vreemde dingen in Libanon. Een Israëlisch commando van naar schatting twintig man stuit door stom toeval, tijdens een operatie in Libanon op een vrijend stel in een auto, Hoessein en Samira.

De man, opgeschrikt door de beweging bij zijn auto, ontsteekt zijn lichten, en ziet een tiental Israëlische soldaten staan. De soldaten, plotsklaps betrapt tijdens hun nachtelijke manoeuvre, beginnen te schieten op de auto. De hel breekt los.

Althans, dat is het waarschijnlijke scenario van een militaire operatie die verschrikkelijk misliep, en waarbij twaalf Israëliërs het leven lieten.

De man in kwestie, Hoessein Joenis (32), ligt met zestien kogelwonden in het ziekenhuis in Ansaria. Samira was op slag dood. “Hij bracht zijn buurvrouw om 1 uur 's nachts naar de dokter in het dorp verderop, want ze voelde zich niet goed”, vertelt Hoesseins broer. En plots, terwijl hij over het landweggetje rijdt, springen er Israëliërs op de weg. “Onzin”, weten Hoesseins vrienden. “Hij zat met die dame te vrijen, maar dat kunnen ze niet zeggen want ze is getrouwd.”

Hoe dan ook, Hoessein ziet plotseling Israëlische soldaten. “Ik kon in mijn autolamp er zo'n tien zien, en die begonnen meteen te schieten. Ik dacht dat als ik uit de auto zou stappen, zij konden zien dat ik niet gewapend was. Dus ik stap uit, maar val om als zij blijven schieten, en rol achter de auto.” Daar wacht Hoessein op de soldaten, ervan overtuigd dat zijn laatste momenten zijn aangebroken. Maar de soldaten verschijnen niet. Hij hoort, maar kan niet zien, hoe ze plotseling het vuur openen op iets anders. “Met M 16's, maar ook met zwaardere wapens.”

In het dorp verderop schrikken de strijders van de Amal-militie wakker door de schoten. “Israëlische helikopters cirkelden al de hele avond boven het gebied rond, dus we verwachtten een actie”, vertelt Ali, die zelf bij het horen van de schoten meteen zijn Kalasjnikov pakt, zijn broek aantrekt en naar de boomgaard rijdt. Hij is niet de enige. Meer Amal-leden komen eropaf. Ze kunnen het haast niet geloven als ze daar de Israëliërs aantreffen. “We hebben meteen mortiergranaten afgevuurd”, zegt Ali. En voor de verandering missen ze nu eens niet.

- Vervolg op pagina 5

In de boomgaard liggen de resten overal verspreid VERVOLG VAN PAGINA 1

Hoessein, nog steeds achter zijn auto, hoort de explosies. “Toen brak de paniek uit. Ik hoorde gegil, geschreeuw, er rende van alles om mij heen, men schoot op van alles, het was een enorme chaos.” Het gevecht is om half twee in volle gang: Amal aan de ene kant van de weg in een sinaasappelboomgaard, de Israëliërs aan de andere kant van de weg tussen de citroenen. De explosies trekken nog meer militieleden aan, dit keer van de pro-Iraanse Hezbollah, die zich ook in de strijd werpen. Rond tien over twee arriveren de eerste Israëlische helikopters, die proberen de commando's te ontzetten. Maar ze moeten het keer op keer opgeven vanwege de kogelregen. Ze kunnen enkel landen op het plaatselijke voetbalveldje, dat grenst aan de boomgaard waar de milities zich bevinden. “Zo nu en dan hield het even op, en dan begon het weer”, aldus Hoessein “Maar het geschreeuw hield niet op.” Het kwam van de commando's die, aldus Ali, telkens bleven hergroeperen. “Als je je verspreidt, ben je moeilijk te raken, maar ze bleven maar naar elkaar toekomen, waarschijnlijk omdat ze die helikopters niet wilden missen, dus elke granaat was raak.”

Het gevecht verplaatst zich naar beneden, met aanvallen en terugtrekkingen van beide partijen totdat de redding voor de Israëliërs komt in de vorm van het Libanese leger. Ongetwijfeld niet als zodanig bedoeld, maar de binnentrekkende Libanese soldaten vormen de dekking die de Israëliërs nodig hebben. De milities, bang om het eigen leger te raken, houden op met vuren, en de Israëliërs kunnen wegkomen. Wat er overblijft, zijn stoffelijke resten.

De Israëlische commando's kwamen via zee binnen, getuige de vele zwarte zwemvliezen die op de plek des onheils werden aangetroffen. Via een kleine vallei, de Vallei der Dieven genoemd, moeten ze ruim een uur hebben gelopen voordat ze op de heuvel, net naast het dorpje Ansaria, aankwamen, in de citroenboomgaard. De soldaten hebben hun doel dan blijkbaar nog niet bereikt, als ze in de boomgaard op Hoessein en zijn buurvrouw stuiten.

De taferelen in de boomgaard zijn ongelooflijk goor. Afgezien van verbrande en uiteengereten citroenboompjes, liggen de vleesresten overal verspreid, ze hangen zelfs in de takken. Stukken huid met haar erop, een half gezicht, tanden, ribben, een voet zonder schoen, een been met schoen, een hand, een deel van iemands hersenen. Elf doden, en één soldaat vermist. “In stukjes gereten, bedoelen ze”, zegt de Rode Kruis-man die de menselijke delen bijeen moet rapen. Het leger en Hezbollah hebben wapens en andere spullen al opgehaald. De Libanezen die van heinde en ver komen om de onheilsplek te aanschouwen zijn niet onder de indruk. “Een koekje van eigen deeg", meent een omstander.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden