Israëliërs schrikken van de stilte van het bestand

Israëliërs kwamen gisteren voorzichtig uit hun schuilkelders, maar eigenlijk vertrouwden ze het nog niet.

De eerste die zijn neus buiten de gemeenschappelijke schuilkelder van zijn flatgebouw steekt, is Efraïm Daga. De 68-jarige inwoner van het noordelijke grensstadje Kirjat Sjmona is de onofficiële tuinman van het woningcomplex, en na een maand van oorlog voelt hij zich geroepen de bomen en de struiken water te gaan geven. Toch blijft hij angstvallig dicht bij de deur van de bunker, die drie stappen verder wagenwijd openstaat.

„Ik voel me niet veilig’’, zegt Daga. „En bovendien: we hebben nog niet eens officieel toestemming gekregen om naar buiten te gaan.” Het bestand is dan al bijna drie uur oud.

Twee steile trappen lager piekert Alina Martino (17) er niet over om boven de grond de vrijheid te proeven. „De stilte beangstigt me. Met alle explosies over en weer weet je tenminste wat de situatie is. Nu is er alleen maar onzekerheid: gaan er nog raketten vallen, en zo ja, wanneer en waar?’’

Samen met tien van haar familieleden en buren woonde de eindexamenleerling een volle maand lang in de bunker. Een enkele keer flitste ze snel naar huis om tussen de raketregens door te douchen, maar de rest van haar leven vond plaats tussen het gepantserd beton. Slapen deed ze in één van de metalen stapelbedden langs de wand. De her en der verspreid liggende bordspelen, puzzels en een oude gameboy zorgden voor vertier. De televisie vormde het enige contact met de buitenwereld, want mobiele telefoons hebben binnen geen ontvangst.

Een enkele ventilator moest voor verkoeling zorgen. Na ruim een maand broeit de geur van intensieve menselijke bewoning dan ook in de vierkante ruimte.

In de bunker van Alina Martino zitten twee soldates van een speciale legereenheid gehurkt op de grond om de jongste kinderen bezig te houden met spelletjes. De 19-jarigen zijn de afgelopen weken van onderkomen naar onderkomen getogen om te proberen de trauma’s zo klein mogelijk te houden en om, waar nodig, de desbetreffende autoriteiten in te lichten over de psychologische problemen van jong en oud.

Alina Martino zelf behoorde tot de gelukkigen die, samen met 150 stadsgenoten, enkele dagen mochten luchten aan de Dode Zee. De eerste drie nachten, zegt ze, kon ze niet slapen van de stilte. „Wij zijn hier gewend geraakt aan de nachtelijke knallen. Zonder lawaai kunnen we de slaap niet meer vatten.”

Daar bedacht ze dat ze weg wil. „Naar de Verenigde Staten”, zegt ze. „Want dit is geen leven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden