recensie

Isolatiedekens zetten kerk in gouden gloed

333 flinterdunne isolatiedekens weerkaatsen het zonlicht. Beeld RV

BEELDENDE KUNST
Sarah van Sonsbeeck
Oude Kerk in Amsterdam, tot 17 september

De vloer van de Oude Kerk is bedekt met goud. Er liggen 333 flinterdunne isolatiedekens van aluminiumfolie met de gouden kant boven, zij aan zij, er is nog net voldoende ruimte om er tussendoor te lopen. Ze weerkaatsen het zonlicht dat door de grote ramen naar binnenkomt, en zetten de ruimte in een gouden gloed. Prachtig.

De dekentjes zijn er neergelegd door Sarah van Sonsbeeck (Utrecht, 1976). Voordat ze naar de kunstacademie ging, studeerde ze architectuur in Delft, in haar kunst zoekt ze vaak naar een subtiel commentaar op de ruimte van de tentoonsteling of de maatschappij als geheel, de laatste jaren werkt ze veel met goud. Voor de installatie in de Oude Kerk dook Van Sonsbeeck in de geschiedenis van het gebouw. Het is een havenkerk, zeelieden baden er voor ze uitzeilden en liggen er begraven.

De isolatiedekens die Van Sonsbeeck op de vloer heeft gelegd, bieden warmte en bescherming. We kennen ze van de beelden van mensen aan het eind van een marathon én van geredde drenkelingen uit de Middellandse Zee. Om die laatste associatie is het Van Sonsbeeck te doen. Om de redding uit de zee, maar ook om de zware politieke lading erachter. Van Sonsbeeck brengt zo bewust een wringende boodschap: een visuele truc die er schitterend uitziet, maar verder niet veel om het lijf heeft. Het enige dat deze dekens immers hebben aangeraakt, vers uit hun verpakking, zijn de grafstenen in de vloer van de kerk. Of ze met het blinkende goud de toeschouwers niet te veel verblindt, is de vraag.

Nog lastiger wordt het met de drie gongen die de kunstenaar in een van de kapels heeft opgehangen. Tijdens haar verblijf, vorig jaar, op het meest afgelegen bewoonde eiland op aarde, Tristan da Cunha, zag ze hoe de bevolking een aangespoelde zuurstoffles als gong gebruikt. Met een hamer slaan ze erop als teken dat er gevist gaat worden, of dat er brand is. Van Sonsbeeck mocht een van de flessen meenemen en liet twee gelijkvormige vormen gieten in brons. Die drie gongen worden af en toe geslagen, en juist de oorsponkelijke, de echte oude zuurstoffles, heeft de mooiste, diepste klank, de gepolijste bronzen gong klinkt dof en kil. Wat dat betekent? Deze tentoonstelling roept vragen op, maar misschien niet de vragen waar de kunstenaar op hoopte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden