Column

'Is Rutte dan toch de man die we nodig hebben in een Europa vol draken en struikrovers?'

Merkel en Rutte tijdens een bijeenkomst in januari. Beeld ANP

VVD-stemmer Jan Bennink zag in twee jaar zijn liefde voor de liberalen bekoelen. Tot hij las hoe Brusselse ambtenaren zich beklagen over Rutte.

Sinds op 9 juni 2010 m'n potlood het hokje naast VVD coryfee Jeanine Hennis rood kleurde, is de liefde tussen mij en de VVD behoorlijk bekoeld.

Het keihard pakken van zwakken, gehandicapten en kinderen met een rugzakje, was verre van liberaal, eerder behoorlijk ziek. Het belasten van mensen met een Persoonsgebonden Budget vond ik een schande. De aangemoedigde macht van de zorgverzekeraars een gruwel.

De VVD liet zijn liberale principes varen. Zo waren ze niet langer snoeihard tegen weigerambtenaren, maar wel tegen vluchtelingkinderen zoals Mauro. Ook zorgde de VVD voor nóg meer betutteling. Met de waanzinnige wietpas als absoluut liberaal dieptepunt.

De VVD kuste de zwarte kousen van de SGP en de knuffelde de botte klompen van de PVV. Alles voor de macht. De stuurloze maanden in het Catshuis, de zinloze Kunduzmissie, het gelijknamige akkoord met appeltjesgroene ideeën zoals de forensentax. Er kwam geen einde aan de ergernissen voor een rechtgeaarde liberaal.

Het had er alle schijn van dat ik nooit meer VVD zou stemmen.
En vooral Mark Rutte had voor mij afgedaan.

Tot ik deze zaterdagmorgen de Volkskrant opensloeg en het artikel van Marc Peeperkorn las. De titel 'Het Europese geduld met etterbakje Nederland is op'.

En daar stond ineens de premier beschreven die ik al tijden zocht. Een stoïcijn die niet wijkt voor mediterrane dreigementen en beseft dat Europese solidariteit niet steeds van één kant, de onze, kan komen. Een oprechte democraat die niet konkelt en wurmt en weigert mee te doen aan de kleffe vriendjespolitiek, waar volgens Marc Peeperkorn alles in Brussel om draait.

Peeperkorn beschrijft Mark Rutte als een jongen van Jan de Witt, die in zijn eentje de toetreding van corrupte landen tegenhoudt en zelfs de toorn van DDR meisje Merkel durft te trotseren. Een staatsman die niet uit is op Brussels lof en zelfs zodanig wordt gevreesd, dat hooggeplaatste EU ambtenaren en ambassadeurs alleen anoniem steen en been over hem durven te klagen.

Arme Marc Peeperkorn heeft vast niet de bedoeling gehad, om met zijn stuk, de Nederlandse kiezer fan te maken van Mark Rutte. Eerder het tegenovergestelde. Maar voor etterbakjes zoals ik, die de Europese droom zien als een helblauwe nachtmerrie, is het verhaal over een eenzame ridder die durft te vechten tegen een veelkoppige Europese draak, een te mooi jongensverhaal om er niet een beetje in te willen geloven.

Zou Mark Rutte, waarvan ik dacht dat hij een ruggengraat had van in melk geweekt rubber, dan toch de man zijn, die we als klein landje nodig hebben om te overleven in een Europa vol draken en struikrovers?

Ik had die hoop al opgegeven, maar ik heb een heel klein sprankje terug. Dankzij Marc Peeperkorn.

Jan Bennink is reclameman, publicist en columnist voor Volkskrant.nl.

 
Daar stond ineens de premier beschreven die ik al tijden zocht.
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden