Beeld Maartje Geels

Column Rob Schouten

Is het werkelijk tijd om mijn bibliotheek weg te doen?

Op Facebook zag ik dat een soort- en leeftijdgenoot van me, schrijver-uitgever-criticus, bezig was z’n boeken weg te doen. In kaveltjes van twintig, dertig exemplaren verschenen ze in beeld. 

En niet ­alleen maar Baantjer en Saskia Noort, ik ontwaarde ook Martin Amis en Hafid Bouazza. En zag ik daar iets van mijzelf tussen staan? O nee, het was Wim Schouten gelukkig met ‘Een vak vol boeken’. Allemaal gratis op te halen, want boeken doen tegenwoordig niks meer.

Ik werd er erg onrustig van. Was het een signaal dat ik ook maar eens tot liquidatie van mijn bibliotheek moest overgaan? Ik bezit zo’n tienduizend boeken en velen zullen dat een verschrikking vinden, maar het is een van mijn schatten, wanden vol boeken, ooit begonnen met een Tomado-rekje vol ‘Biggles’ in mijn jongenskamer. Is het onderhand tijd om ze de deur uit te doen en verder te leven met een bibliotheekje van een boek of honderd, alleen het allerbeste voor de oude dag: wat topstukken van Thomas Mann, de koningsdrama’s van Shakespeare, een bloemlezinkje Vestdijk, Montaigne? En wie moesten er dan allemaal weg, alleen de kruimelaars en krabbelaars of ook heel behoorlijke schrijvers als Albert Verweij of Bernlef?

Ik rilde bij de gedachte. Bij Nicolaas Matsier (zou die het overleven?) las ik ooit dat hij het wieden door een vriend liet doen; die haalde de boeken naar voren die volgens hem weg moesten en dan mocht Matsier ze eventueel weer terugduwen. Ach, wíé het ook deed, het zou een bloedbad worden, ik moest er niet aan denken.

Verzamelingen

Maar de tekenen waren niet mis te verstaan. Weer een andere vriend, die ik afgelopen weekend op Poetry International ontmoette, vertelde mij dat hij bezig was naar een kleiner appartement te verhuizen en hij wilde ook van zijn auto af. Ik dacht aan de verzamelingen die ik in mijn leven had aangelegd, van postzegels, munten, cartoonpoppetjes, dinky toys, atlassen ... was het werkelijk tijd om afscheid van ze te nemen? En die oldtimers waar ik zo graag in reed, moesten die ook maar naar de schroot? Je kon immers maar in één auto tegelijk rijden. Maar het voelde allemaal alsof ze je je geliefde af wilden pakken, alsof je naar Sachalin werd gestuurd. En o ja, wat te denken van die vrienden die zich onlangs in het Rosa Spierhuis hadden laten inschrijven, ja, niet voor direct hoor maar toch ...

Het einde komt in zicht, dat is wel duidelijk. En ik voelde me met al die boeken, autootjes en poppetjes om me heen, een beetje als de actrice Mae West, die met blonde pruiken en rimpeldecolleté probeerde haar hoge leeftijd voor te zijn. Misschien moest ik het maar eens zachtjes en onzichtbaar uitproberen, de onthechting, met het wegdoen van die twintig jaargangen National Geographic bijvoorbeeld, die je ook gewoon op internet kon raadplegen. Of de ‘Winkler Prins Encyclopedie’ uit de jaren vijftig, die je inmiddels overal gratis kan ophalen. Maar nee, toch nog even wachten, wie wat bewaart, heeft wat. Een man is niet oud, totdat spijt de plaats inneemt van dromen. Oftewel, ik ben er nog niet aan toe: dinky’s, munten, encyclopedieën: jullie mogen allemaal blijven!

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden