Is het Rijks op weg naar '1984'?

Wat vindt u ervan dat het Rijksmuseum alle omschrijvingen van de collectie wil ontdoen van kwetsende woorden als wijf, negerinnetje en Hottentot? vroeg Monic Slingerland.

Niks beters te doen

Ja, goed idee zeg! Alle 'aanduidingen die als kwetsend kunnen worden ervaren' schrappen! Ik heb er nog een paar: domkop, draaikont, kletskous, etcetera. Laten we het Nederlands tot een taal maken met alleen positief te duiden woorden! Even een vraagje: hebben ze in het Rijksmuseum echt niets beters te doen?

Kees Hellingman Harderwijk

undefined

Herinnering aan '1984'

Het voornemen van de directie van het Rijksmuseum doet me denken aan het boek '1984', dat ik lang geleden heb gelezen. Een totalitaire samenleving waarin zelfs het zelfstandig denken was verboden. Alles moest politiek correct zijn, waar het correcte werd bepaald door schimmige machthebbers. Heerlijk om te lezen hoe de krant dagelijks werd geredigeerd. Het nieuws moest kloppen, ook in relatie met de geschiedenis, die dan ook steeds werd aangepast. Heerlijk ook om te lezen vanwege het verzet van de gewone man tegen dat systeem. Het duurt lang, maar hij wordt gehoord! Directie Rijks: op naar '1984'!

Johan Brink Apeldoorn

undefined

Aanpassen aan tijd

Het gaat om de vraag: wat werkt het beste? Objectbeschrijvingen dateren goeddeels uit de twintigste eeuw. Sommige zijn honderd jaar oud, maar de meeste zijn veel jonger. Het doel van deze beschrijvingen is zo correct mogelijk beschrijven wat het object is. Daar horen geen waardeoordelen in thuis. Woorden waar hedendaagse lezers aan blijven hangen uit ergernis, of die vraagtekens oproepen, leiden af van het object zelf. Daarom is het goed als musea de beschrijvingen steeds blijven aanpassen aan de geest van de tijd en woorden kiezen die waardevrij zijn. De oude omschrijvingen blijven bewaard, maar worden niet langer gepubliceerd. Ze zijn voor onderzoekers nog steeds in te zien.

Annenies Keur Dordrecht

undefined

Moffenhoer

Stel: in of na de Tweede Wereldoorlog had een kunstenaar een vrouw in de armen van een Duitse militair geschilderd, en hij had zijn werk 'Moffenhoer' genoemd. Zou één museum het zonder enig gevoel van ongemak onder die naam in zijn catalogus opnemen? Het zou absoluut recht doen aan de geschiedenis, want als kinderen noemden wij de Duitsers na de oorlog categorisch 'moffen'. Dat leerden we van de ouderen, die de oorlog hadden meegemaakt. Maar mijn Duitse vrienden van nu zou ik nooit zo noemen en ik zou me generen als iemand het in hun bijzijn over 'moffen' zou hebben.

Felix van de Laar Almere

undefined

Een oplossing

Mensen die zich gekwetst voelen door de benaming 'negerinnetje', zullen ook niet willen dat hun geschiedenis wordt weggepoetst. De oplossing is om bij alle naamsveranderingen op het bijschrift toe te voegen: oorspronkelijke naam (van bijv. 1685 tot 2015) 'Negerinnetje'.

Egbert Boeker Amsterdam

Lelijke woorden

In een nummer van 'De Jeugd van Tegenwoordig' rapt de donkere zanger 'komt zo hard deze neger'. Ik schrijf bewust 'donkere zanger' in plaats van 'neger'. Hij mag zichzelf 'neger' noemen. Ik mag dat niet. Bovendien koppelt hij zijn seksueel talent aan zijn ras. Hiermee bevestigt hij een vooroordeel dat stoer en sexy klinkt - voor wie er tegen kan. Mocht hij zingen 'komen zo hard deze zwarten' dan sprak hij over een groep. Ook al vervangt men het woord 'negers' door 'zwarten,' het zou toch beledigend kunnen overkomen bij de gekleurde medemens. Kwetsende woorden kun je niet wegpoetsen. Lelijke woorden komen altijd terug. Vaak denigrerend, soms flatterend. Het ligt eraan hoe men ermee omgaat.

Bea Ryckaert Breskens

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden