Is een bikkelharde voetballer ook een bikkelhard mens?

We schrijven 9 mei 2007. Een play-off wedstrijd in de NBA: Utah Jazz-Golden State Warriors, Een ’gewone’ wedstrijd dus? Nee.

De dag begint voor Jazz-spelmaker Derek Fisher in New York. Om acht uur in de ochtend stapt hij met zijn vrouw Candace een ziekenhuis op Manhattan binnen. Het driejarig dochtertje van de twee moet een zware operatie ondergaan. Er bevindt zich een kankergezwel achter een van haar ogen. Na vijf uur horen de ouders dat de operatie gelukt lijkt. Afwachten is nu het parool. Afwachten, hopen en bidden.

De basketballer belt, voor de goede orde, snel met zijn coach en vertelt zijn verhaal. Hij is uitgeput en zal naar Salt Lake City terugvliegen. Het privé-vliegtuig van de Jazz staat voor de familie klaar.

Na een vlucht van iets meer dan drie uur stapt Fisher uit en ontmoet een assistent-coach van de Jazz. Deze vertelt dat de wedstrijd, die zich flink in de tweede helft bevindt, niet makkelijk verloopt en dat de kleine spelers van de Jazz in foutenlast zijn. Of Fisher het aandurft.

De speler loopt terug het vliegtuig in en overlegt met zijn vrouw die de andere kinderen van de familie begeleidt. Zij zegt: ,,Ga maar.”

Dan komt hij het stadion in Salt Lake City binnen, Men laat die beelden op het grote tv-scherm in de zaal zien en een donderend applaus klinkt op. Vijf minuten later komt Fisher in trainingspak het veld op; het geluid is massaal en warm.

Even later zegt zijn coach: Fish go in the game en dan breken de 20.000 mensen de zaal af.

Het applaus neemt niet meer af, helemaal als hij een heel belangrijke bal erin schiet. Zijn ploeg wint na verlenging, Fisher heeft belangrijke scores laten aantekenen. Utah wint en in een onwaarschijnlijke atmosfeer treffen alle spelers elkaar rond de middencirkel. Zijn medespelers en ook tegenstanders tonen hun warmte en menselijkheid: de wedstrijd telt niet meer. Er is meer.

Grote, dure profs bekommeren zich slechts om het lot van een collega. Men omhelst en de handgebaren zijn warm. Het publiek blijft klappen; op de tribunes zie je mensen huilen, ook spelers lopen met natte ogen rond. Fisher blijft strak en streng. Hij noemt het later: It was a day in a life, basically.

De dochter van Fisher haalde het. De familie had heel veel hulp van ploeggenoten en coaches en het publiek bleef ondersteunend voor Fisher en zijn familie.

Het verschil tussen blijven leven zoals de kleine Fisher deed en de dood bij de familie Boulahrouz is groot, maar toch Hoe kan een sporter met deze zaak omgaan?

Ik heb die bewuste wedstrijd op de tv gezien en heb het koud, warm en weer koud gekregen. Ik heb op mijn lip zitten bijten en golven van brandend sentiment door mijn lijf voelen stromen. En ik was slechts toeschouwer op afstand.

Hoe doen ’wij’ dat vanavond? Of belangrijker: hoe doet hij dat vanavond? Is een bikkelharde voetballer ook een bikkelhard mens? Het antwoord is aan Khalid Boulahrouz.

Je kunt hem alleen maar steunen.

Zonder sentimenteel te worden, maar mijn Heer, het zal je maar overkomen. Lijden in anonimiteit is al pijnlijk en vreselijk, maar dit?

Ik doe mijn ogen dicht en zie hem het veld oplopen. Met een vreemd klein kind naast hem: hand in hand. Zoals het tegenwoordig hoort. Hoe ga je in vredesnaam met deze materie om?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden