Is dit een drol van een wolf?

De laatste melding van de wolf kwam van de Ramenberg.

De Ramenberg, zo bleek, is een verheffing in het landschap tot 69 meter. Er is bos, heide en stuifzand. Hij ligt langs de A50, iets ten noorden van Arnhem, in het oostelijk deel van de Veluwe.

Begin september was de wolf in Nederland gezien, voor het eerst sinds 1897. Daarna had hij de hele Nederlandse twintigste eeuw overgeslagen.

Hij was gezien bij Duiven, ten zuiden van Arnhem. Misschien was hij bij Lobith het land binnengekomen. Om de Ramenberg te bereiken, moest hij de IJssel oversteken (of de brug nemen), een rijksweg en een snelweg.

Wolven zijn slimme dieren. Wolven kunnen dat. Ik denk zelfs dat wolven een wildviaduct kinderachtig vinden. Daarvan zijn er over de A50 twee. Zou de wolf de A50 oversteken dan lag de complete Hoge Veluwe aan zijn voeten. Een park vol mediageile edelherten die net hun bronstige fotoshoot achter de rug hebben.

Bij Duiven was de wolf (of toch een hond?) een tikje onduidelijk gefotografeerd op de middenstrook tussen twee rijbanen.

We zagen hem niet meer, zondag op de Ramenberg. De jongste dochter, die van negen, was mee, met een vriendinnetje. Ze vonden het spannend om de wolf te gaan zien. Het Roodkapje-syndroom. Er moet daarom nog veel voorlichting komen, had de boswachter een beetje bezorgd aan de telefoon gezegd.

We namen de meisjes graag mee. Lieten ze een eind voor ons of achter ons lopen. Als lokaas. En toen heel in de verte, aan de overkant van een groot veld, bij het inzetten van de regen, een wandelaar in een rode cape met capuchon opdook, zei ik met zekerheid te weten dat de wolf niet ver meer kon zijn. Ook volwassenen hebben last van het syndroom.

Ik vond het stil op de Ramenberg. We zagen een paar crossfietsers, meer niet. Geen hordes, met mensen zoals wij, die kwamen voor de wolf. Of was er geen wolf? Geen van de melders wist hem op de Ramenberg te fotograferen. Toch nam de boswachter ze serieus. Hoewel hij eerst terugdacht aan de poema. Bij twee dagjesmensen had hij doorgevraagd. Nee, het was geen herdershond, en ook geen husky.

De boswachter zelf is ook geen wolvenkenner. Maar hij was nu wel een boekje gaan kopen, want de wolf is als roofdier welkom, zijn aanwezigheid helpt om de jacht door mensen te beperken. En dat boekje was ook nuttig vanwege die nodige voorlichting aan het publiek. En als boswachters zouden ze wat scherper gaan uitzien naar sporen en uitwerpselen.

Dat deden wij ook. We vonden een hoopje inktzwarte, glanzende poep. Met bessen erin. Kan een vos zijn, of een das, zei de boswachter aan de telefoon. Vossenpoep heeft een tipje. En haar. Die van een wolf, zei hij, lijkt op de drol van een herdershond. Ik denk dat dat in zijn nieuwe boekje stond.

Maar wij stonden er overheen gebogen, wij en de kinderen, en zagen hoopvol bijeengebracht wat er bijna 115 jaar niet meer geweest was.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden