Is de traan een politiek middel of teken van zwakte?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Als het om huilen gaat zijn er twee soorten mensen. De Amerikaanse president Obama hoort tot diegenen die wenend kunnen blijven doorpraten. Frans Timmermans deed dat ook, tijdens zijn befaamde speech bij de VN, vorig jaar juli.

We kennen allemaal voorbeelden waarbij dat niet meer lukt en de huilbui zo overweldigend is dat er geen zinnig woord meer uit komt. Voor politici een onhandige positie. Zo moest Anouschka van Miltenburg de vergadering van de Tweede Kamer voor even schorsen, toen het haar te veel werd nadat haar als voorzitter partijdigheid was verweten bij een debat over belastingfraude.

De tranen van Obama hadden niet met zijn persoonlijke situatie te maken, maar met een politieke kwestie. Dat gold ook voor de emoties van Frans Timmermans die destijds als minister van buitenlandse zaken van nabij contact had met nabestaanden van het neergeschoten toestel van vlucht MH17.

De emotionele toon van zijn speech leverde Timmermans internationaal veel lof op. De conclusie dat hij zijn promotie als eurocommissaris ook daaraan te danken heeft, is wat kort door de bocht. Het heeft hem in ieder geval niet verhinderd om een mooie carrièrestap te zetten.

De reacties op de tranen van Obama waren niet allemaal lovend. De republikeins gekleurde tv-zender Fox sprak van een verborgen ui, daarmee suggererend dat Obama zijn tranen welbewust had opgewekt als politiek instrument in de strijd tegen de wapenhandel.

Dat bracht nota bene Donald Trump ertoe publiekelijk te verklaren dat de tranen van Obama volgens hem oprecht waren. Steun uit onverwachte hoek in de politieke arena van de VS.

Op mij maakte destijds de emotie van Jan Pronk diepe indruk. Ook een PvdA'er, net als Timmermans, maar dat zal toeval zijn. De minister van ontwikkelingssamenwerking schoot destijds, in 1992, vol toen hij vertelde wat hij aan menselijk leed had gezien in Somalië. Kort daarna stelde hij enkele miljoenen beschikbaar voor noodhulp.

Dat vrouwen in de politiek beter nooit kunnen huilen, was een les die Neelie Kroes voorhield aan haar protegee Ayaan Hirsi Ali. Politieke tegenstanders zouden dat altijd onmiddellijk tegen je gebruiken.

Voor mannelijke politici geldt die wet kennelijk niet. Of zijn mannen soms handiger huilers, en kunnen ze hun oprechte emoties beheerst inzetten in een politiek gevecht, zoals Obama en Timmermans wellicht deden?

Heeft u eraan getwijfeld of de tranen van Obama wel oprecht waren? En zetten die zijn strijd tegen de wapenhandel eigenlijk wel kracht bij, of verzwakken ze zijn positie juist? Wint een huilende politicus aan geloofwaardigheid of roept die juist wantrouwen op? Of, nog erger, medelijden?

Kortom: kan de traan een politiek instrument zijn of is het een teken van zwakte?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden