Irakezen buitenslands vol vragen en angsten

DEN HAAG - Irakezen in Nederland mogen over veel dingen van mening verschillen, op twee punten zijn ze het roerend eens: het is een zegen dat Saddam weg is maar het is een kwelling dat ze niet gewoon kunnen bellen met hun familie in Irak.

Eildert Mulder

Zodat ze nog steeds niet weten of hun geliefden de oorlog hebben overleefd. Taha, een Koerd uit Kirkoek, heeft al jaren niets van vrouw en kinderen gehoord. Toen hij via Turkije naar Nederland vluchtte doken zij onder in het Arabische deel van Irak. Hij vindt het rampzalig dat hij zelfs nu nog, na de val van Saddam, in onzekerheid moet leven.

,,Ik kan geen woorden vinden voor hoe blij ik ben dat Saddam weg is. Maar tegelijk heb ik het gevoel alsof ik op een vuur zit. Het is onverdraaglijk dat ik moet afwachten wat er met mijn vrouw en kinderen is gebeurd. Ook vind ik het erg dat mijn geboortestad niet onder Koerdisch bestuur komt te staan, omdat Turkije dat niet wil. Mijn stad is dus nóg niet vrij. En het is een schandaal dat ik na zes jaar nog geen verblijfsvergunning heb.''

Ook Abd Al-Rahim Rifa'i zou graag willen weten hoe het met zijn familie is. Hij heeft nog een reden om te willen bellen. Als journalist en voorzitter van een denktank in Jordanië wil hij zelf, via eigen kanalen een idee krijgen over de toestand in zijn geboorteland. ,,Ik zou willen weten waarom de Amerikanen alle gedetineerden in de gevangenis van Aboe Ghraib hebben vrijgelaten. Dat was pure penose, die meteen naar Bagdad ging. Geen wonder dus, die plunderingen. Terwijl er nog niemand van de politieke gevangenen is vrijgelaten, ze weten niet eens waar die zich bevinden, zelfs nu nog zitten ze gewoon ergens onder de grond.''

Rifa'i heeft met kennissen een pool gevormd. Ze willen een reis bekostigen voor een van hen, die voor allen moet uitzoeken hoe het met de familie en kennissen gaat. Ze gaan met de Koeweitse ambassade praten over een visum en een regeling met de Amerikanen, zodat hun afgevaardigde zonder problemen Irak binnen kan komen.

Ishtar Al-Mafraji en haar ouders hebben hun hoop gevestigd op het Rode Kruis. Het bureau in Den Haag gaf de raad hun gegevens door te geven aan het Internationale Rode Kruis maar liet doorschemeren dat noodhulp een hogere prioriteit heeft dan het zoeken naar familie. Ook Ishtar wil uit de eerste hand horen wat er gebeurt: ,,Ze hebben de hele tijd laten zien hoe ze dat standbeeld van Saddam omverhaalden. Maar ik las in een krant dat er nog steeds mensen in Bagdad bang zijn dat hij weer opduikt. Het ging zo snel, ook voor mij is het nog als een droom.''

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden