Review

Ira Levin kan beter stoppen met tikken

Op elke lijst van de beste thrillers sinds het begin der tijden zal Ira Levins debuut 'A Kiss before dying' een ereplaats innemen. Hij schreef in zijn vrij lange leven niet meer dan zeven boeken, maar vele daarvan waren bestsellers. Met name 'The Boys from Brasil' en 'Rosemary's Baby' deden de kassa rinkelen. mede door de films die ervan werden gemaakt.

Zijn voorlaatste boek 'Sliver' gaf mij het gevoel dat hij zijn 'touch' had verloren. Helaas bevestigt 'Son of Rosemary' die mening.

Het is, zoals de titel al belooft, een vervolg op 'Rosemary's Baby.' Rosemary, bevallen van een zoon van de duivel met helgele roofdierogen, ontwaakt in l999, op de rand van de nieuwe eeuw, uit een coma dat zevenentwintig jaar heeft geduurd. Binnen een paar dagen is zij wederom geheel okidoki en na een bezoek aan de kapper nog mooi bovendien, ook al telt zij inmiddels achtenvijfig jaren.

In een handomdraai ontdekt ze dat de Andy, die door welhaast iedereen wordt aanbeden en rondgedragen op een button, haar zoon is, die vrede predikt en niets dan vrede. Wel, wel, de zes jaar die hij bij zijn moeder heeft doorgebracht hebben toch hun vruchten afgeworpen, denkt ze. Als ze hem ontmoet ziet ze bovendien dat het geel van zijn ogen is vervangen door zachtaardig lichtbruin en haar vreugde kent geen grenzen.

Nu ja, er gebeuren wel wat eigenaardige dingen. Zo probeert hij zijn bloedeigen moeder te verkrachten, maar jongens zijn nu eenmaal jongens nietwaar? En een leugentje om bestwil, ach. Een moord, dat is natuurlijk wat anders maar hij bezweert zijn onschuld bij alles wat niet heilig is.

Rosemary vergeet bijna geheel wie zijn vader was, maar wij, de lezers, natuurlijk niet. En daarom zijn wij nauwelijks verbaasd over de wending die de nogal krakkemikkige intrige neemt. Maar wel over de gedateerdheid van alles.

Levin schijnt zelf in een soort coma te verkeren; hij laat zijn figuren rondschrijden in een periode die wij niet anders kunnen situeren dan de late jaren veertig. Er wordt slechts muziek van Irving Berlin gespeeld en gezongen, zelfs de Beatles komen er niet aan te pas, terwijl het toch l999 hoort te zijn.

En die Rosemary kleedt en gedraagt zich als de sterren uit de films van die tijd. Truttig dus, in onze ogen. En dan dat halfzachte einde, dat foefje. Misschien de eerste maal dat het gebruikt werd verrassend, maar sindsdien al honderdmaal vertoond en vele malen beter. Om nog maar te zwijgen over de vervelende, gortdroge stijl.

Als Levin ons niets interessanters te vertellen heeft moet hij zijn tekstverwerker maar aan de wilgen hangen en het houden bij dansen, gokken en vrijen. Geld genoeg, dunkt me.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden