Intrigerend beeld van met twijfels vechtende fotografe

Theater

Toneelgroep Maastricht How to play Francesca Woodman ****

Francesca haat kunst. Francesca haat naakt. Francesca haat vorm. Francesca houdt van kunst. Francesca houdt van naakt. Francesca houdt van vorm. "1972. I wish I could change my mind as easily as I change socks."

Snel gesproken zinnetjes en op een scherm geprojecteerde teksten die over elkaar heen buitelen. Grote verrijdbare borden met talloze foto's. Boven het toneel hangertjes met ouderwetsige flodderjurkjes en lange stroken uitgerold wc-papier. Vier jonge actrices die verschillende facetten van één en hetzelfde personage vertolken, vaak met hun gezicht dicht op een camera als voor een selfie avant-la-lettre.

Dit zijn de ingrediënten waarmee regisseur Arie de Mol de toeschouwer meesleurt in de zoektocht van een jong meisje naar de zin van leven en kunst. Chaotisch, onzeker, gedreven, weerspannig. Francesca Woodman (1958-1981) heette zij, een talentvolle Amerikaanse fotografe, die op 22-jarige leeftijd onverwacht zelfmoord pleegde. En honderden, inmiddels tot cultstatus verheven, foto's naliet.

'How to play Francesca Woodman'. Hoe, inderdaad, geef je vorm aan een leven waarover weinig concreters bekend is dan die vele foto's en die nooit beantwoorde waaromvraag? Het prettige van de voorstelling is dat die verre van een poging tot verklaring blijft, maar vooral geïnspireerd is op het kennelijk manische ijltempo waarin Woodman aan haar omvangrijke oeuvre werkte, op de onorthodox in haar foto's geënsceneerde afkeer van realisme, op haar hang naar sensuele symboliek in naaktfoto's, met veelal zichzelf als model.

De tekst van Anne Vegter en Erik-Ward Geerlings neigt net als de enscenering van De Mol naar poëzie en vervreemding. De actrices laten de woorden als een onstuitbare stroom uit hun monden klateren, en bewegen zich vallend en dravend over de speelvloer als in een onmogelijke choreografie. Dat schept een intrigerend beeld van een gepassioneerd en almaar verwarrender gevecht met ambitie en twijfels, waar een sensibel mens op stuk kan lopen.

Expressief en roerend is een scène met een symbiotische projectie van naakten op dan witte jurkjes van de actrices. Verder blijven de foto's (behalve als kleine en slechts spaarzaam uitvergrote replica's op de borden) naar mijn smaak te veel uit beeld om een dwingender zicht op de originaliteit van Woodmans werk en haar artistieke drijfveer te krijgen. Dat had 'How to play' echt bijzonder gemaakt.

Tournee t/m 25-4. Info: www.toneelgroepmaastricht.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden