Intieme grootschaligheid bij Red Hot Chili Peppers

Het begon met een jam en het eindigde met een jam. In de tussentijd brachten de Red Hot Chili Peppers zondagavond een concert dat de verwachtingen inloste, zonder het massale publiek te pleasen.

Want al is het tegenwoordig een kwestie van hits wegstrepen, de band maakt eigen keuzes en bracht bijvoorbeeld wel ’Under the Bridge’ maar niet het even populaire ’Scar Tissue’.

Liever zochten ze vernieuwing en persoonlijk plezier in intermezzo’s van vooral gitarist John Frusciante en bassist Flea. De riffs waarmee die twee ’Parallel Universe’ inzetten, de koppen haast tegen elkaar, klonken zo strak dat het leek of ze ijzer vlochten. De lange introductie op ’Californication’ was zo imponerend dat je ze graag eens samen in een zaaltje zou willen zien. Als funky jazz-duo.

Alhoewel, wat zijn de Peppers zonder rap-zanger Anthony Kiedis, die opkwam in ’een oude jurk’, oftewel een wit kleed. Met de jaren is hij beter gaan zingen en ook weet hij zijn energie te doseren. De relatief saaie drummer Chad Smith trekt ten slotte de kalkstrepen op het speelveld van zijn uitgelaten collega’s.

De Peppers kwamen midden jaren tachtig op in Los Angeles als prettig gestoorde punk-funkband. Ze kregen grote drugsproblemen voor de kiezen en wisselden artistieke hoogtepunten af met dalen. Momenteel zit de band boven op een golf. Van de dubbel-cd ’Stadium Arcadium’, vorig jaar wereldwijd het best verkochte album, zijn in Nederland inmiddels 100.000 exemplaren over de toonbank gegaan. Sinds ’Californication’ (1999) hebben ze een hitformule ontwikkeld waarbij je toch het gevoel hebt dat creativiteit een belangrijk ingrediënt is. En dan vooral die van de onvoorspelbare Frusciante.

Hij kreeg zondag overigens steun van de jonge gitarist Josh Klinghoffer (1979), met wie hij bevriend is en enkele cd’s maakte. Klinghoffer stond eerst schuchter aan de zijlijn en durfde pas later het podiummidden op te zoeken. Begrijpelijk, die aarzeling, omdat het viertal ook zo’n eigenaardig en hecht geheel is. Belangrijk voor het voortbestaan op dit niveau is dat de bandleden elkaar ook de ruimte gunnen. Zo mag Frusciante, ondanks zijn matige stemgeluid, altijd een solonummer spelen, dit keer ’Songbird’ van Fleetwood Mac, en probeerde Flea de regen te verjagen met een verstilde maar steeds intensere trompetsolo. Knap was ook de solo waarin hij heldere akkoorden speelde op zijn logge bassnaren.

De grafische videoprojecties op hoge netten vol lichtjes droegen bij aan de intieme grootschaligheid. Kregen de Rolling Stones hetzelfde park laatst niet vol, de Peppers hebben genoeg adem, routine, populariteit en materiaal om de positie van eerste rockveteranen over te gaan nemen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden