Interview Hosang / Kuise toewijding

De Haagse diplomatendochter Elizabeth Boddens Hosang (44) wist op haar vijftiende al dat ze niet protestants zou blijven. Elf jaar later werd ze rooms-katholiek. Eergisteren ontving ze van bisschop Van Luyn de 'maagdenwijding'.

door Cokky van Limpt

Halverwege het gesprek in haar sober ingerichte Haagse flat laat Elizabeth Boddens Hosang trots de foto uit 1998 zien, waarop de paus haar de hand schudt. Die ontmoeting gaf niet de doorslag voor haar grote beslissing, ,,maar dat jaar in Rome bracht mij wel een eind verder in mijn bewustwordingsproces''.

Gevoel voor het religieuze zat er bij Boddens Hosang van jongs af aan in. ,,In Den Haag moest mijn vader me elke zondag naar de kinderdienst van de hervormde kerk brengen. Toen ons gezin verhuisde naar Indonesië werd het moeilijker zelf invulling te geven aan deze behoeften, maar een overplaatsing naar New York opende weer nieuwe mogelijkheden. Daar las ik de autobiografie van Therèse van Lisieux. Haar verhaal, hoe je in het dagelijks leven dicht bij God kunt blijven en Hem volgen, greep mij aan.''

In New York bezocht de diplomatendochter voor het eerst ook een rk kerk. De mis, de eucharistie, het beviel haar allemaal opperbest. ,,Er wás iets in dat kerkgebouw, de heiligenbeelden en vooral ook de rol van Maria, wat mij enorm aansprak. De moederfiguur die Maria is -'maak je geen zorgen, ik ben bij je'- vond en vind ik bijzonder troostrijk.''

Na het voortgezet onderwijs, op internationale scholen, ging de tweetalig opgegroeide Boddens Hosang in Engeland oude geschiedenis studeren. ,,Veel aandacht voor de cultuur, opgravingen in Syrië en Egypte en het British Museum om de hoek, wat wil je nog meer?''

Ook op religieus gebied zat ze niet stil. Na wat rondneuzen in de anglicaanse liturgie vond ze in de Londense rk studentenparochie wat ze zocht. ,,Ik werd me bewust van de historische continuïteit van de rk kerk. Niet dat die geschiedenis altijd mooi is geweest -het blijft mensenwerk en de Reformatie is er niet voor niets geweest- maar toch: die eeuwenlange traditie, de devotie voor Maria...''

In Engeland begon Boddens Hosang met de voorbereidingen rooms-katholiek te worden. ,,Mijn vader zei: 'Daar moeten we nog maar eens over nadenken', mijn moeder had er minder moeite mee. 'Beter een goede katholiek dan een slechte protestant', vond ze.''

Na haar studie terug in Nederland leerde ze in Den Haag de pauselijke nuntius Edward Cassidy kennen bij de eucharistievieringen die hij elke zaterdagavond verzorgde voor het corps diplomatique. ,,Cassidy, inmiddels al jaren curiekardinaal, was graag bereid mij pastoraal te begeleiden. In 1987 ben ik uiteindelijk rooms-katholiek geworden.''

Ze ging voor de klas, als lerares geschiedenis. ,,Dankbaar werk, maar ik was ook gegroeid in geloof. Wat doe ik daar nu mee, vroeg ik me af. Wat doe ik met het gevoel dat God heel dicht bij mij is; zó dicht dat ik niet zou kunnen trouwen, omdat ik nooit mijn volle liefde aan een man zou kunnen geven? De relatie die ik met God voel, zou ik nooit kunnen delen met een man. Dat zou oneerlijk zijn, ik zou hem tekortdoen. In de loop der jaren heb ik dat een paar keer moeten uitleggen aan heren. Ze snapten het gelukkig.''

Het gevoel méér te moeten doen met haar geloof werd steeds sterker. Een verblijf van een jaar in Rome, waar ze doceerde aan een rk school voor basis- en voortgezet onderwijs, versnelde dat bewustwordingsproces. ,,Rome is natuurlijk een zaligheid voor een historicus. Maar ook mijn gevoel voor het hogere groeide er. Ik bezocht talrijke kerken. Die kun je gewoon de hele dag door inlopen en bijna elk uur is er wel ergens een eucharistieviering. Ik ging daar maar gewoon zitten, liet de sfeer op me inwerken en dacht over mijn toekomst na.''

Toen Boddens Hosang, weer terug in Nederland, om gezondheidsredenen werd afgekeurd voor het onderwijs, stond haar besluit vast. ,,Ik ging theologie studeren in Utrecht.'' Via een verkort traject in vier jaar afgestudeerd, werkt ze nu aan een promotie-onderzoek, naar de relaties tussen christendom en jodendom in de vierde en vijfde eeuw. Ze geeft catecheselessen, op school en in haar eigen parochie in de Haagse wijk Mariahoeve, leidt leerhuisbijeenkomsten en is lid van verschillende interkerkelijke commissies, onder meer de Jom Hasjoa-herdenkingscommissie in Den Haag, waar zij de enige katholiek is in een gezelschap van liberale Joden en protestanten van diverse pluimage.

,,Met al deze dingen wil ik graag blijven doorgaan, want die vind ik, hoe nederig ook, toch nuttig. Maar ik wil ze doen als religieuze, toegewijd aan God. In een gesloten klooster is dat niet mogelijk. Bovendien zijn de actieve ordes flink geslonken en ligt de gemiddelde leeftijd er hoog. Ik ben bij verschillende gaan kijken, maar die rondgang stemde me niet vrolijk.''

Al voordat Nellie Stienstra vorig jaar als eerste Nederlandse vrouw haar wijding ontving, was Boddens Hosang met het idee in de weer dat de maagdenwijding dan voor haar misschien de geschikte weg zou zijn.

,,Ik ging met het idee naar mijn geestelijk begeleider, een pater jezuiet. Die zei: maak eerst een lijstje met de voors en tegens, ga dan op vakantie, niet in een klooster, maar ergens in de zon, glaasje wijn erbij. Weet je dan nóg zeker dat je dit wilt, ga dan bij de bisschop langs.''

En zo geschiedde. ,,Vorig jaar schreef ik bisschop Van Luyn een brief met de vraag of hij mij wilde ontvangen voor deze wijding. Daar moest hij eerst eens over nadenken. Geef me een lijstje met drie namen van mensen die u goed kennen en laat hen vertellen wat zij ervan vinden. Hij heeft zelfs zelf met kardinaal Cassidy in Australië geschreven. Alle drie zeiden ze: 'Dat ik daar nu zelf niet op was gekomen. Dit is de ideale oplossing voor waar jij mee bezig bent'.'' Van Luyn stemde in met het wijdingsverzoek.

Boddens Hosang vergelijkt haar keus om een bepaalde invulling te geven aan haar relatie met God met de keus voor een relatie met een man of een vrouw. En haar wijding met de bevestiging van een relatie via een samenlevingscontract of een kerkelijke huwelijksviering. ,,Mijn openlijke toewijding aan God en aan de kerk is de bevestiging van hoe ik leef en de bekroning op mijn relatie met de Heer die al sinds mijn jeugd is gegroeid.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden