Internetdates verbazend ouderwets op toneel

Emmi@Leo van Daniel Glattauer
Regie: Wannie de Wijn. Wallis Theaterproducties. T/m 16-2-2012. Inl.: www.wallisfinkers.nl // 'Zero' van Katelijn Udo de Haas door Het Syndicaat. Regie: Daniëlle Wagenaar. T/m 26-11. Inl.: www.theaterbellevue.nl

Of het nou chattend, mailend of via een formele website gebeurt, internetdaten lijkt theatermakers als thema aan te trekken. Neem 'Gut gegen Nordwind' (2006), een door de Oostenrijkse journalist Daniel Glattauer geschreven bestseller over een per ongeluk ontstane e-mailrelatie. In no time beleefde het boek in Duitsland zijn dertigste toneelversie. En sinds kort staat het op de Nederlandse planken onder de titel 'Emmi@Leo'. Tegelijk ging pas in première 'Zero', een stuk waarmee de makers het publiek oproepen de veilige plek achter zijn beeldscherm te verlaten om de internetdate tussen een zij en een hij mee te beleven. Live. Op een hotelkamer. Waar je met je neus op 'stomende seks' kan zitten.

In zekere zin zijn de twee voorstellingen een verlengstuk van elkaar. In de ene prikkelen de virtueel verliefd geworden Emmi (Loes Haverkort) en Leo (Waldemar Torenstra) elkaar tot een mogelijke ontmoeting, in de andere wordt een date werkelijkheid. Wat vooraf nieuwsgierig maakte, is vooral hoe twee totaal verschillende media, een eigentijdse en een klassieke, zich tot elkaar zullen verhouden. Is, met andere woorden, internetverkeer naar toneel te vertalen als een artistiek interessant verschijnsel?

In 'Emmi@Leo' is de tekst geheel opgebouwd uit mailtjes en staan allicht twee laptops op toneel. Eerst tikt en leest het tweetal daarop alle reacties, maar al gauw wordt de tekst 'losgezongen', opgeleukt met dansante standjes, terwijl Haverkort zich om de haverklap verkleedt. Uit angst voor een te statisch geheel? Wannie de Wijns fysieke enscenering neutraliseert de digitale erotiek van een mailavontuur tot een verbazend ouderwets melodrama, dat evengoed uit telefoontjes of een briefwisseling had kunnen bestaan.

Iets dergelijks geldt voor 'Zero'. De toon is harder, maar van de aanleiding, de internetdate, wordt niet eens meer gerept. En draait het gewoon om eenzaamheid en hunkeren naar wat tederheid. Dat is van alle, ook predigitale tijden. 'Zero' geeft daar geen dichter op het huidige tijdsgewricht gekropen visie op. Erger: de voorstelling krijgt amper adem, omdat publiek en spelers in die hotelkamer te dicht op elkaar zitten. In 'Emmi@Leo' en 'Zero' wordt de gekozen vorm tot cliché. Drie jaar geleden gaf Kees Roorda (The Glass-house) in 'Waterkou' de paradox tussen universele behoefte aan aanraking en de huidige communicatiemiddelen juist dóór gebruik van die laatste een gevoelige dimensie. Daar kunnen veel jonge theatermakers nog wat van leren.Hanny Alkema

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden